Jestem Sylvią Plath

[Máire]

 

we wspaniałych wyzwolonych czasach

dwudziestego pierwszego wieku

gdzie kobieta może

 

mieć wszystko

być matką żoną kochanką

ministrą chirurżką gościnią

nie być próżna i pusta mieć lat czterdzieści pięć

a wyglądać na dwadzieścia jak się ją zrobi

i nie jest zaniedbana lub leniwa

 

co pół roku wykonać botoks i stymulatory tkankowe za przecież własne pieniądze

elegancko z umiarem nie gonić za młodością

godnie się starzeć mieć klasę i przede wszystkim

nie polegać na mężczyźnie bo na tym to polega żeby żyć niezależnie

ale nie samej bo przecież wtedy coś z nią nie tak

i pewnie jest konfliktowa

 

 

określić priorytety nie być karierowiczką

by potem nie żałować

mieć ambicję i czas dla rodziny

rozmnożyć się do trzydziestki

wyjechać na staż zagraniczny

ubierać się nie w sieciówkach

a tylko w modzie etycznej

i zmieścić to wszystko

przy dobrej organizacji czasu

bo wszystko jest tylko i wyłącznie

kwestią dobrej organizacji

w trzydzieści sześć godzin na dobę

pomiędzy pilates na reformerach a konferencją dotyczącą

obturacyjnego bezdechu sennego w stopniu ciężkim

 

 

przy moich wyższych

emocjach wykształceniu wrażliwości

pieniądzach włożonych we mnie przez ciężko pracujacych rodziców

wsparciu bliskich terapii raz w tygodniu przystojnego męża, który tak bardzo mnie kocha

 

 

w wyzwolonych czasach

po głębokim przemyśleniu i na własne życzenie

podjąwszy dojrzałą decyzję po czterech latach terapii

pcham glowę do rozgrzanego piecyka

by nie wydać się przesadnie atencyjna

nie krzycząc nawet pomocy

[hollow man]

@Máire

Dylematy postindustrialnego społeczeństwa, modelowego stylu życia i Sylvia Plath jako jego patronka. Dlaczego jest więc tak źle skoro jest tak fantastycznie?