Rada bogatym

[leszek piotr laskowski]

"Rada bogatym"

 

W wiosce Jubionka

Jubionkowie mieszkali:

Jubionkowie duzi,

Jubionkowie też mali.

 

Ci, co byli duzi,

Jubionką zarządzali.

Jubionkowie mali

tych dużych się bali.

 

Każdymi wyborami

dużych wybierali,

Jubionkowie mali

nie kandydowali.

 

Choć Jubionka mała,

władzę dużą miała,

o wszystkich Jubionków

niezarówno dbała.

 

Jubionkowie mali

się nie skarżyli,

w harmonii z dużymi

zawsze zgodnie żyli.

 

Aż do momentu,

kiedy dużych przybyło

i jadła dla małych

już nie wystarczyło.

 

Głodowali mali

bez skarżenia większego,

pracowali więcej

dla zwieszchnictwa dużego.

 

Do harówki przywykli

i nie narzekali,

mniejsi się rodzili,

młodsi umierali.

 

Dużych przybywało

w obfitości bogactwa,

wymogów mieli więcej

od małego bractwa.

 

Biedni Jubionkowie,

od świtu do nocy,

w gonitwie umierali

z głodu i niemocy.

 

Bogaci się śmiali

swą wyższością wielką,

dalej korzystali

z bezlitosnością wszelką.

 

Aż dnia pewnego

swe zapasy wyjedli,

chcieli małych oskarżyć

i tu się zawiedli.

 

Ostatni ich mały

z głodu dawno padł,

oddawał im wszystko,

więc sam mało jadł.

 

Morał wielkim jeden:

- chcecie być bogatymi,

nie pozwólcie poddanym

chodzić głodnymi.

 

– Leszek Piotr Laskowski