Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zawsze jest koniec

Tectosmith
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tectosmith

Tectosmith

Opublikowano
Opublikowano

Wiesz? 
Nie jestem dobrym człowiekiem. 
Dopadałaś mnie swoim chłodem w pełnym rozkwicie. 

 

Nie ważne ile widzę. 
Nie ważne ile wiem, chcę i pragnę. 
Ty zawsze pozostawiasz obietnice bez wyjaśnienia. 

 

Ale to nie ważne. 
Ważne jest, że wciąż jesteś, 
że dotykasz moich dłoni, ramion i zgniłego serca. 

 

Wiesz? 
To wszystko jest takie proste, 
ale kiedy sięgam umysłem dalej niż mi pozwalasz 

 

To widzę Nic. 
Nie jestem dobrym człowiekiem. 
Zabierz proszę i ten dzisiejszy dzień, zabierz. 

 

To nie dla mnie. 
Myśli plączą się pomiędzy, 
A ty jak zawsze czekasz i bierzesz to co jest twoje. 

 

I nie gniewam się. 
Godzę się z taką konstrukcją świata, 
bo przecież czym byłbym bez twojej wieczności? 

 

Bez twojej miłości.  

7
Annie

Annie

Opublikowano
Opublikowano

@Tectosmith przejmujący wiersz, czytałam go kilka razy i wydaje mi się, że zwracasz się do potężnego bytu jakim jest śmierć. Nieodłączna towarzyszka życia. 

Na pewno trzeba o niej mówić i ją oswajać.

pozdrawiam.

1
  • 2 tygodnie później...
Tectosmith

Tectosmith

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, masz rację. Dziękuje Ci bardzo za czytanie i pozdrawiam serdecznie. 
 

Dodam jedynie, że bycie "złym człowiekiem" wcale nie musi oznaczać niczego złego, a może jedynie podkreślać odstawanie od ogółu. 
Bardzo Ci dziękuję Nata i pozdrawiam serdecznie. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Wielkanoc na wesoło

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz pozdrawiam i dziękuję:)
    • hollow man
      napięcie

      Przez hollow man · Opublikowano

      ładunki elektryczne  skupione na wargach języku ciało to otwarty obwód w aksamitnej epilepsji powietrze zmienia się  w soczewkę jestem jej skazą  chwytam nitki z pola widzenia
    • Jacek_Suchowicz
      Wielkanoc na wesoło

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      świat cały wokół szybko pomyka naprawdę ważne  to nie o to chodzi by złapać królika ale wciąż gonić go :)))
    • Poet Ka
      POGRZEB

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Zbigniew Polit jak to w rodzinie:)
    • Lenore Grey
      Isola. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Panienka sama wybrała mnie na swą towarzyszkę.    – Będziesz mi przynosić świeże owoce i się ze mną bawić – powiedziała. – A teraz szukaj mnie, szukaj! – I trzasnąwszy dzwiami, wybiegła z biblioteki.    Nie sposób było ją odnaleźć; raz, na wpół zamroczona snem, zdradziła, iż ilekroć zbliżam się do jej kryjówki, czmycha w zgoła inne miejsce.    Odtąd nie próbowałam jej szukać. Gdy spowita ciemnością czekała, aż usłyszy moje kroki, ja zajmowałam się porządkowaniem jej pokoju: królewstwa pantofelków, koników na biegunach i tapet z tłoczonym kwieciem.    Codziennie wynosiłam stamtąd naręcza spleśniałych owoców.    Pewnej nocy, ucałowawszy panienkę do snu, usiadłam przy stoliku, gdzie na srebrnej paterze ułożyłam świeże owoce. Doczekałam świtu; wówczas — z ręką pod głową — zasnęłam.    Obudziło mnie brzęczenie muchy.    Na wiosnę panienka przestała się przede mną chować. Teraz całe dnie spędzała leżąc na podłodze w którymś z pustych pokoi na drugim piętrze. Gdy okna zachodziły ciemnością, zrywała się i – po drodze pukając do każdych drzwi – biegła przez korytarze, ażeby dopaść do mnie. Wyjmowała mi z rąk, cokolwiek w nich trzymałam i prowadziła drogami, których nigdy nie udało mi się spamiętać.    Docieraliśmy do podziemnej przestrzeni bez drzwi i okien, doskonale jednak widnej. Nabawiałam się mdłości, próbując dojrzeć sklepienie.    Panienka zostawiała mnie na dole; sama stawała na uczepionym skały krugżanku.    Wchodzenie po schodach nie było z początku niczym szczególnym; ot, porządne, kręte schody. Czasem dostrzegałam w tej komnacie ludzi takich jak ja. Machałam im z uśmiechem. Jeśli nasze spojrzenia się spotkały, z twarzy odpływała mi krew, a twarz tego człowieka tak potwornie się wykrzywiała…    Po przekroczeniu drugiego półpiętra, język zaczynał puchnąć.    Panienka wychylała się z krugżanka.    – Isola! – wołała, chwytając jakiś ster powietrzny. – I-so-la!… – odpowiadało echo.                      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...