pierwszy taniec

[Gosława]

spójrz kochany pojaśniało w stodole
w takt walczyka wiruje dziewczyna
wraz z nią chłopak przez życie z mozołem
krok w krok
przed nią
to za nią
w wiecznym wirze spraw niezałatwionych


tam jest podskok
jej wyskok
i powrót

coraz trudniej podźwignąć się z kolan

tu są dzieci i pole i żona
ta kochana i upragniona
co powoli pcha całą niedolę

jest też burek i krowy i kury
wszechobecna udręka i marazm
trochę wódki i garstka goryczy
potem pętla na szyi i... dramat?

tam w oddali dopala się niebo
srebrnosinym miesiącem okute
teraz walczyk zabierze precz smutki
na tę swojską znajomą mi nutę

 

 

 

[Arsis]

@Gosława dobry wieczór, Pani...

[Gosława]

@Arsis cześć Włodziu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[viola arvensis]

@Gosława dobrze się czyta, taki sielski klimat przedstawiasz, przyjemny. Można puścić w taniec wyobraźnię.

Pzdr.

 

[beta_b]

Super. Na poziomie. Bb

[Berenika97]

@Gosława

 

Przejmujący obraz wiejskiego życia, które zaczyna się od tańca, a kończy tragedią. Kontrast między pojaśnieniem w stodole a finałową pętlą jest druzgocący. Walczyk staje się metaforą monotonii - wirowanie w miejscu, bez wyjścia. Pokazujesz ciężar codzienności - marzenia grzęzną w marazmie, a rozpacz staje się nieuchronna. Finałowe "zabierze precz smutki" brzmi jak gorzka ironia - albo jak rozpaczliwa nadzieja, że śmierć przyniesie ulgę.

[vioara stelelor]

@Gosława

Uderzający jest w tym wierszu kontrast pomiędzy rzeczywistością tańca, a rzeczywistością życia.

Przypomniało mi się, tak w klimacie szkolnych lektur - "Wesele", gdzie taniec odgrywa istotną rolę dla zbudowania sensu tekstu. Z początku to po prostu ludyczny element wiejskiej zabawy, ale stopniowo jego ciężar gatunkowy zmienia się i taniec staje się pojemną, sugestywną metaforą. W pewnym momencie zaczyna on odzwierciedlać duszę człowieka ze wszystkim, co w niej mroczne, trudne, niebezpieczne, graniczne.

Podobnie i u Ciebie mogę zaobserwować to przejście od swojskiego, radosnego tańcowania do egzystencjalnych dusznych przestrzeni, które ono otwiera.

Chwila zapomnienia jeszcze bardziej, paradoksalnie eksponuje to, przed czym się w nią ucieka - przytłaczającą codzienność, troski, kłopoty, niezrozumienie, desperację, bezradność.

W "Weselu" mamy chocholi krąg - tutaj wisielca w stodole - zasadniczo to jedno i to samo - chodzi o ostateczny upadek nadziei i wiary.

Upadek, który sobie człowiek -  spróbuję połączyć moją myśl z leitmotivem utworu - sam wytańczył.