pierwszy taniec

[Gosława]

spójrz kochany pojaśniało w stodole
w takt walczyka wiruje dziewczyna
wraz z nią chłopak przez życie z mozołem
krok w krok
przed nią
to za nią
w wiecznym wirze spraw niezałatwionych


tam jest podskok
jej wyskok
i powrót

coraz trudniej podźwignąć się z kolan

tu są dzieci i pole i żona
ta kochana i upragniona
co powoli pcha całą niedolę

jest też burek i krowy i kury
wszechobecna udręka i marazm
trochę wódki i garstka goryczy
potem pętla na szyi i... dramat?

tam w oddali dopala się niebo
srebrnosinym miesiącem okute
teraz walczyk zabierze precz smutki
na tę swojską znajomą mi nutę

 

 

 

[Arsis]

@Gosława dobry wieczór, Pani...

[Gosława]

@Arsis cześć Włodziu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[viola arvensis]

@Gosława dobrze się czyta, taki sielski klimat przedstawiasz, przyjemny. Można puścić w taniec wyobraźnię.

Pzdr.

 

[beta_b]

Super. Na poziomie. Bb

[Berenika97]

@Gosława

 

Przejmujący obraz wiejskiego życia, które zaczyna się od tańca, a kończy tragedią. Kontrast między pojaśnieniem w stodole a finałową pętlą jest druzgocący. Walczyk staje się metaforą monotonii - wirowanie w miejscu, bez wyjścia. Pokazujesz ciężar codzienności - marzenia grzęzną w marazmie, a rozpacz staje się nieuchronna. Finałowe "zabierze precz smutki" brzmi jak gorzka ironia - albo jak rozpaczliwa nadzieja, że śmierć przyniesie ulgę.