Ćmy

[Ernest Guzik]

Nosiłem w myśli ciebie w dzień - i przedtem,

to była zwykła dość sobota.

Nosiłem ciebie w tę i we w tę,

a nie wiem, kto mi cię tak wplątał.

 

O tobie świt był i o tobie każda mina.

Nie mogli tego wiedzieć - za to plują!

Wiedziały ćmy i wiedział las w Sowlinach

i powierzyłem cię już ośmiu grudniom.

 

Po szkole mama prędko kładła talerz -

ja byłem szeptem przy obiedzie.

A w myśli ty, lecz nikt nie wiedział wcale,

bo tak nie można! Tak nie można przecież!

 

Jak bardzo cię lubiłem tą sympatią,

co ty nie życzysz takiej sobie -

nie zdradzą ćmy, nie powie pająk

i ja ci tego w twarz nie powiem.

 

2 II 2025

[vioara stelelor]

@Ernest Guzik

Ach, te pierwsze zauroczenia!

Gdy wspomnienie sympatii miesza się z jasnością świtu :)

Takie chwile bardzo by się chciało ocalić poetycko w formie wiersza.

 

Spróbuj jednak zacząć od pisania bez rymów.

One na razie są dla Twojej ekspresji jak niedopasowane ubrania.

Ani Twoje myśli, ani Twoje uczucia, nie czują się w nich swobodnie.

Jak w źle dobranych butach - można tylko nabawić się halluksów.

Spróbuj najpierw wyrazić to, co czujesz - za pomocą wiersza wolnego, bo jest tu wiele dobrych obrazów - 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

 

Z tego można zbudować już coś autentycznego, oddychającego :)

Edytowane 1 godzinę temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)