ocieplanie

[Gosława]

Lucyna płacze a odgłos cieknących łez
przenosi w zupełnie inne przestrzenie
ta chwila niczym stop-klatka zatrzymuje wszystko na poziomie czucia

oderwana od matki przywiera do ścian wagonu liżąc wilgotne deski z nadzieją na odrobinę wody
jeszcze tak niedawno ogrzewała ciepłotą dłoni śnieg który osiadał na płachcie
by nie uronić kropli

stal przywodzi na myśl latarnie w których dogorywały palone owady
całe roje zbite w jeden wezbrany szum
jak te prześwity wymagające dotarcia
płowieje

ciągłe przejścia pór roku w rozpadlinie kolorów
zza posiwiałych brwi wypływa niebo
teraz wszystko zlało się z bielą jak Ona

 

 

Edytowane 14 godzin temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[Amber]

@Gosława  Reniu, Twoje wiersze  do głos z innych przestrzeni niby do nich daleko, a jednak blisko. Pozdrawiam serdecznie.

[hollow man]

@Gosława

U Ciebie to zawsze jakoś tak... sensorycznie - operujesz na różnych zmysłach i to daje taki... Nie wiem jak to nazwać... Efekt zanurzenia w wierszu.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - lubię cię czytać - twoje wiersze nie nudzą -

                                                                                          Pzdr.serdecznie.

[Berenika97]

@Gosława

 

Twoje strofy budują niesamowicie plastyczny, a zarazem wstrząsający obraz cierpienia - ta „stop-klatka na poziomie czucia” uderza z ogromną siłą.

Szczególnie przejmujący jest kontrast między fizycznym realizmem (lizanie wilgotnych desek wagonu w akcie ostatecznej desperacji). Metafora stali przywodzącej na myśl latarnie z dogorywającymi owadami to mistrzowskie, choć przerażające oddanie poczucia osaczenia i masowości tej tragedii.

Najbardziej jednak porusza koniec- to niemal metafizyczne przejście od bólu i „rozpadliny kolorów” do ostatecznej bieli, w której wszystko się zlewa. „Zza posiwiałych brwi wypływa niebo” - to jeden z piękniejszych obrazów. Stworzyłaś bolesny, ale niezwykle ważny pomnik wystawiony ludzkiemu losowi. Świetny tekst!