Elegia o niekochanych

[Stary_Kredens]

Nie doświadczyli w życiu prawdziwej miłości 

Cokolwiek to oznacza

Prawdziwej

Lecz doświadczyli rozpaczy jak po jej stracie

To stokroć gorsze taka rozpacz bez miłości 

Po prostu nie byli nigdy szczęśliwi

A teraz są zrozpaczeni

Jakby z  wszystkiego odarci

 

lecz aby taka chwila nadeszła 

trzeba żyć dostatecznie długo 

bo gdy się jest jeszcze dość młodym 

ma się nadzieję że choćby się było najbardziej szarym człowiekiem

to może gdzieś jest drugi taki sam

który też pragnie miłości 

spotkają się więc i będą

szczęśliwi

 

marzenie by być szczęśliwym 

nie nadeszło 

 

gdy się jeszcze trochę dłużej pożyje 

rozpacz odchodzi i przychodzi zobojętnienie

szary kwiat 

bez barwy i zapachu

 

zetlała tkanina która za chwilę w proch się rozsypie

 

gdy się nie było kochanym 

nikogo doprawdy to nie obchodzi

[Charismafilos]

@Stary_Kredens doświadczalna prawda. Dziękuję, sam bym tego lepiej nie ujął.

[Marek.zak1]

Bardzo prawdziwy i poruszający wiersz. Niejeden żyje z przekonaniem, że miłość, szczęście się należą. Niestety tak nie jest, bo są wynikiem korzystnego zbiegu zdarzeń, do tego pewnej wiedzy, talentu, wykorzystania szansy itd. Tak czy inaczej, gorycz, żal kończy się zobojętnieniem, jak napisałaś. Pozdrawiam serdecznie. 

[Berenika97]

@Stary_Kredens

 

To jeden z najboleśniejszych wierszy jakie czytałam. Nie o stracie miłości, ale o rozpaczy po czymś, czego się nigdy nie miało - to jest ból, który trudno nawet nazwać. I ta droga od nadziei, przez rozpacz, aż po zobojętnienie - opisana tak spokojnie, bez krzyku, a właśnie dlatego tak bardzo boli. Ostatnie zdanie jest jak zimna woda. Prawdziwe i okrutne.

[hollow man]

@Stary_Kredens

Trochę zbyt dosłowny to wiersz, jak dla mnie, chociaż temat naprawdę ma potencjał.

Takie automatyczne skojarzenie:

 

No i sanah/Nosowska śpiewające Ofelię Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.