Wysokie ego topoli

[leszek piotr laskowski]

"Wysokie ego topoli"

 

Potężna, wzniosła, pod samo niebo,

wyrosła wieżą ponad osiedle.

Wiatrem smagana, pusta w swym biegu,

w chmurach szukała sensu – bezwiednie.

 

Pędziła w górę, w wyścigu obłędu,

w kursie idiotki, w ślepym uporze.

Chciała być większą; w szaleństwie popędu

teraz już nic jej nie pomoże.

 

Bo gniewny podmuch z matecznej ziemi

wyrwał jej dumę wraz z korzeniami.

Dziś martwym cieniem światła nie zmieni,

leżąc bezwładnie między blokami.

 

Chciała być wielką, orężną w zieleń,

lecz o podstawy sił nie zadbała.

I choć mierzyła w niebios sklepienie,

długością klęski przy ziemi została.

 

-Leszek Piotr Laskowski 

[wierszyki]

Topole szybko rosną, kiedyś wyrastały pierwsze na tych wszystkich gierkowskich osiedlach, gdzie ludzie sami sadzili drzewa w sobotnich akcjach upiększania swojego miasta. Dziś sadzi się bardziej "z koncepcją".

Komu żal tych starych, alergizujących topoli?

Takie jakby stare drzewa, które zestarzały się zbyt wcześnie. 

 

*Ja dwa lara temu przesadziłam kasztan, ale mi go wykosili. Kasztan, tez coś..)

 

Ładny wiersz :-)

 

[Berenika97]

@leszek piotr laskowski

 

Przejmująca metafora o kruchości pychy. Topola jako symbol pustej ambicji, która rośnie w górę bez budowania fundamentów - to obraz uniwersalny i ponadczasowy. Szczególnie uderzające są te kontrasty- "potężna" kontra "pusta", "wieżą ponad osiedle" kontra "między blokami" . Wiersz dotyka czegoś głęboko ludzkiego - tej pokusy, by gonić za wielkością dla samej wielkości, zapominając o tym, co nas naprawdę podtrzymuje. Finałowa ironia jest gorzka: "mierzyła w niebios sklepienie" a "długością klęski przy ziemi została" - ambicja zmieniła się tylko w kierunek upadku. Mocne.