ciszy wezbrane brzegi

[Gosława]

każdy powinien mieć miejsce w którym pochowa łzy
niczym wezbraną rzekę z korytem sięgającym serca

trzeba zapleść ręce by było bezpieczniej
odległe południe z okrągłym słońcem nad chatą już zaszło

spójrz woda przelewa się w chmurach
z kluczem ptaków odleciał spokój

szmaty ciaśniej przyległy do pleców
smutek niczym słodkie okruchy zlizane w pośpiechu

stałam się być czujna
zapamiętuję każdy kamień raniący stopy

stare ciało bez twardych brodawek
które niczym pestki wyplute odrodzi się z ziemi

 

 

Edytowane wczoraj o 18:45 przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

@GosławaTen wiersz jest przejmujący, bo w nim jest pogodzenie się z okrucieństwem, chłodem, bezwzględnością życia. Tu już nie ma ani buntu, ani szamotania się z cierpieniem, ani pytań, ani zwątpień - jest akceptacja, przyjęcie do wewnątrz, kontemplacja i cisza.

Świat boli, i nikogo to już nie wzrusza.

[Gosława]

@vioara stelelor dziękuję tak to wszystko właśnie w tym wierszu chciałam przekazać 

Powodzenie się z bólem życia i z tym że na niektóre wydarzenia nie mamy wpływu 

Serdecznie Cię pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję 

Lubię Twoją obecność pod moimi wierszami

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Mitylene]

@Gosława a mnie poruszyły dwa pierwsze wersy. Myślę, że to prawda, że każdy powinien mieć miejsce, gdzie może pochować łzy...nie warto pokazywać cierpienia całemu światu, bo i tak nic to nie zmieni...Przejmująco ukazany jest w wersach ten rodzaj bólu, z którym musimy zmierzyć się sami...z obecnością ciszy...

 

[Berenika97]

@Gosława

 

Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne. 

Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości.

Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji.

Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 

[viola arvensis]

@Gosława doskonałe - słodko gorzkie, niebanalne pisanie. Metafory - pierwsza klasa.

Świetny.

 

* w czwartej linijce od dołu, chyba literówka- "stałam" czy staram?

[Nata_Kruk]

@Gosława.. ładny tytuł, wiersz także... nie pamiętam wszystkich, ale ten, wydaje mi się jednym z Twoich lepszych.

[Gosława]

@Nata_Kruk bardzo Ci dziękuję 

Też go lubię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@viola arvensis Violu dziękuję pięknie za czytanie

Zaraz sprawdzę bardzo możliwe że jakiś błąd jest 

To mój znak rozpoznawczy

Nie wiem ile bym się starała to za każdym razem jakiś zrobię

@Berenika97 Berenisiu ja nawet nie wiem jak Ci dziękować za tak cudne interpretacje moich wierszy 

No kocham Cię

@Mitylene to prawda każdy powinien mieć takie miejsce 

Ja np jak jest mi źle to uciekam wtulić się w ramiona mojej wewnętrznej Anki 

To pomaga 

Pozdrawiam serdecznie

[Charismafilos]

@Gosława łagodny przekaz trudnej treści, piękne :)

[Gosława]

@Charismafilos dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Miło że Ci się podoba 

Pozdrawiam

[Charismafilos]

@Gosława jak zawsze, piszę to co, we mnie dzieło wzbudza :) Pozdrawiam również :)

[Mitylene]

@Gosława piękny sposób na wyciszenie znalazłaś w ramionach Anki...Ja jak szukam wyciszenia , to idę na spacer, najlepiej do lasu , albo w góry i tak szczerze to nigdy nie chce mi się stamtąd wracać, bo tak dobrze tam się czuję:)