ciszy wezbrane brzegi

[Gosława]

każdy powinien mieć miejsce w którym pochowa łzy
niczym wezbraną rzekę z korytem sięgającym serca

trzeba zapleść ręce by było bezpieczniej
odległe południe z okrągłym słońcem nad chatą już zaszło

spójrz woda przelewa się w chmurach
z kluczem ptaków odleciał spokój

szmaty ciaśniej przyległy do pleców
smutek niczym słodkie okruchy zlizane w pośpiechu

stałam się być czujna
zapamiętuję każdy kamień raniący stopy

stare ciało bez twardych brodawek
które niczym pestki wyplute odrodzi się z ziemi

 

 

Edytowane 22 godziny temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

@GosławaTen wiersz jest przejmujący, bo w nim jest pogodzenie się z okrucieństwem, chłodem, bezwzględnością życia. Tu już nie ma ani buntu, ani szamotania się z cierpieniem, ani pytań, ani zwątpień - jest akceptacja, przyjęcie do wewnątrz, kontemplacja i cisza.

Świat boli, i nikogo to już nie wzrusza.

[Gosława]

@vioara stelelor dziękuję tak to wszystko właśnie w tym wierszu chciałam przekazać 

Powodzenie się z bólem życia i z tym że na niektóre wydarzenia nie mamy wpływu 

Serdecznie Cię pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję 

Lubię Twoją obecność pod moimi wierszami

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Mitylene]

@Gosława a mnie poruszyły dwa pierwsze wersy. Myślę, że to prawda, że każdy powinien mieć miejsce, gdzie może pochować łzy...nie warto pokazywać cierpienia całemu światu, bo i tak nic to nie zmieni...Przejmująco ukazany jest w wersach ten rodzaj bólu, z którym musimy zmierzyć się sami...z obecnością ciszy...

 

[Berenika97]

@Gosława

 

Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne. 

Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości.

Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji.

Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 

[viola arvensis]

@Gosława doskonałe - słodko gorzkie, niebanalne pisanie. Metafory - pierwsza klasa.

Świetny.

 

* w czwartej linijce od dołu, chyba literówka- "stałam" czy staram?