fot. A. Talik
Jestem intruzem,
który wszedł, nie wycierając butów.
Każdy krok depcze kruchość rozsypaną na ziemi.
Oddech burzy ciszę i zabiera nie swoje powietrze.
Jestem intruzem,
który przerażonym wzrokiem
zabiera obrazy i układa je we wnętrzu.
Każdy gest jak kwiatek do kożucha,
dotyk dłoni jest kradzieżą,
uśmiech do przyjaciela zbrodnią.
I tylko słońce rozpycha się w przestrzeni,
jakby nie znało historii.
Stoję w jego promieniach,
niepewna, czy wolno mi być ciepłą.
fot. A. Talik
Jestem intruzem,
który wszedł, nie wycierając butów.
Każdy krok depcze kruchość rozsypaną na ziemi.
Oddech burzy ciszę i zabiera nie swoje powietrze.
Jestem intruzem,
który przerażonym wzrokiem
zabiera obrazy i układa je we wnętrzu.
Każdy gest jak kwiatek do kożucha,
dotyk dłoni jest kradzieżą,
uśmiech do przyjaciela zbrodnią.
I tylko słońce rozpycha się w przestrzeni,
jakby nie znało historii.
Stoję w jego promieniach,
niepewna, czy wolno mi być ciepłą.
Oboje macie rację, grypa żołądkowa
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano
Przez Charismafilos · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@vioara stelelor miłość często jest... umieraniem :) @FaLcorN wypłynięcie takie bardziej naturalne... niż wyplucie, czy też..., ładnie to ujmując - zwrócenie...
Przez FaLcorN · Opublikowano
Przez Magdalena · Opublikowano
Przez vioara stelelor · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Ten wers sobie wybrałam z wiersza, bo pokazuje, jak bardzo miłość (odwzajemniona) dopełnia nasi jak głęboko wrasta w tożsamość. Zjawisko piękne, ale i niebezpieczne, bo zawsze jest ryzyko utraty tej części siebie, którą stworzyła miłość.
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
