„Poranek”

[Michał Czachorowski]

„Poranek”

 

Chwila gdy światło rozjaśnia powieki,

cisza splata się z zapachem kawy.

Za oknem miękko budzi się dzień,

a słońce osiada na twarzach przechodniów.

 

Stoły pachną świeżością warzyw,

dom oddycha spokojem poranka.

Ktoś stoi w oknie,

obejmuje kubek ciepłego naparu,

jakby trzymał w dłoniach ciszę.

 

Taki obraz dojrzewa w myślach, 

czy to tylko wyobraźnia?

Czy wystarczy chwila,

by stał się rzeczywistością?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Michał Czachorowski

 

Podoba mi się to pytanie na końcu - czy taki poranek to wspomnienie, marzenie, czy coś do stworzenia? Zostawia czytelnika z czymś własnym. A obraz kogoś obejmującego kubek "jakby trzymał ciszę" jest bardzo trafny i bardzo ludzki.

 

[Gość vioara stelelor]

@Michał CzachorowskiJest w tym wierszu piękny, błogi spokój.

Kawa, słońce, świt, delikatna zaduma - oby każdy poranek tak wyglądał.

Bo w zabieganym świecie jest zupełnie inaczej - i tęsknimy za zjawiskiem ASMR ;)