Wycie wilków w strumieniach porannej mgły

[Adam Zębala]

Połamane gałęzie drzew i rozrzucone 

po nimi liście wiatr

roznosi nie pytając o pozwolenie. 

 

Zamknąłeś okiennice nie chcąc

patrzeć na złą pogodę 

głowę schowasz w ciemnym pomieszczeniu. 

 

Przy płonącej świecy siedzisz

i w zadymionym pokoju ogień gaśnie 

podsycany mokrym drzewem.

 

Za rozbitym oknem deszcz pada 

strumieniami ktoś w deszczu moknie 

przez chwile spotykacie się wzrokiem. 

 

Boisz się wyjść na zewnątrz 

nie chcesz rozmawiać nie pytasz 

dlaczego ciągle moknie. 

 

Cokolwiek będzie nie ma znaczenia 

ostatnią okiennicę zamkniesz 

i ukryjesz się w ciemnym pomieszczeniu.

 

Nikt u drzwi nie stoi nikt nie puka 

w okno wszystko zamknięte

nie spodziewasz się gości.

 

W środku lasu i w zupełnej ciszy 

tylko krople deszczu słychać 

i nocne wycie wilków. 

 

Posłuchaj co mówią wsłuchaj się 

w ich słowa zakłócają ciszę 

w strumieniach porannej mgły.