Historia edycji

I min do pani lody, dolina pod nimi.    

Kar wierutna bzdura  waru dzban tu, rei wrak.    

Nie „setem” jesteś, lecz sceną, mój panie, na której dni twe grają swe tragedie; raz król w purpurze, raz błazen w kaftanie, raz cień, co własne ściga przepowiednie.   Praca — to sufler, co zza kulis szepce, byś mówił kwestie cudze, nie swe własne; aż w końcu maska tak do twarzy przylgnie, że nie wiesz, które rysy są prawdziwe.   A jeśli okno w tobie się zamyka, to nie przez rygiel świata — lecz twe dłonie; bo człek jest kluczem do swych tajemnic sam i sam się więzi w niewidzialnym tronie.   Więc strzeż się chwili, gdy przy końcu sztuki usłyszysz ciszę — zamiast ludzkiej wrzawy; bo straszniej milczy widownia niż krzyki, gdy aktor nie wie, kim był dla tej sprawy.     inspirowane Szekspirem 

@Nata_Kruk , @Rafael Marius, dziękuję  :)

@KOBIETA Jak mnie zaczarujesz, tak nas namalujesz. Wszystko w Twoich rękach: szczęście albo męka.