Gdzie rdzewieją miecze: 39. Dwie maski jednego boga

[Łukasz Jurczyk]

39. Salmakida - Dwie maski jednego boga

(narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)

 

1.

 

Dni jak muchy.
Słońce zjada resztki
naszej cierpliwości.

 

2.

 

Z nudów uczysz się
gadać z Persem —
albo z kamieniami.

 

3.

 

W jego religii ciemność
ma imię.
W naszej — tylko chłód.

 

4.

 

Wierzy, że ogień zbawia.
Ja widziałem,
jak pali wioski.

 

5.

 

Dobro, zło —
dwie maski
tego samego boga.

 

6.

 

Czasem śmieje się,
gdy mówię, że dusza
to tylko cień.

 

7.

 

Gdy wybuchło niebo,
patrzył w ogień
bez strachu.

 

8.

 

Został po nim łuk,
którego nie umiem
napiąć.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment to zderzenia kultur widziane oczami kogoś, kto stoi „pomiędzy” - greckiego najemnika.

Obraz dni „jak muchy” i słońca, które „zjada cierpliwość”, fantastycznie oddaje realia kampanii wojennej na Wschodzie. To egzystencjalna nuda. Najemnik jest wyobcowany - rozmowa z Persem staje się równoważna z mówieniem do kamieni. Widoczne są różnice kulturowe i religijne. Pers to pewnie wyznawca zaratusztrianizmu - stąd świat jako pole walki Światła z Ciemnością a ogień oczyszcza. Grek - reprezentuje racjonalizm - ogień niszczy a wojna to rzemiosło. Pers ma inne widzenie duszy - śmieje się z jej pojmowania przez Greka.

W części 5. narrator dochodzi do wniosku, że właściwie bóg jest jeden - podczas wojny nie ma różnic.

Końcowa scena z łukiem jest genialnym symbolem. Łuk był symbolem perskiej potęgi militarnej (słynni łucznicy Dariusza). To, że Grek „nie umie go napiąć”, jest metaforą o nieprzenikalności obcej kultury. To bardzo męski, piękny a jednocześnie metafizyczny tekst. Pozdrawiam. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!!

 

Chciałem przedstawić próbę wzajemnego zrozumienia dwóch ludzi z odmiennych kultur w tej klaustrofobicznej atmosferze oblężonej twierdzy. 

 

Pozdrawiam