Konstelacje

[Leroge]

Rój niespokojnie migoczących światełek

W plejadach gnających żyć

Spłowiałe szwy zielenieją z nadzieją

Gdy księżycowy pył wpada do oka

 

Mknące cząsteczki elektronowej krwi

Napędzają ten organizm

Subtelnie nadając barwy otoczeniu

W jego błękitnym sercu jestem ja

 

Ktoś mówi do mnie przez dreszcze na ciele

Kim jesteś ?

Jestem otulającym cię miastem

Okrętem który pragnie śpiewać wraz z załogą

 

Latarnie zdawały się wtedy jaśniej świecić

Edytowane 19 Lutego przez Leroge (wyświetl historię edycji)

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ten obraz sobie wybrałam z całości.

Porównanie miasta do konstelacji - bardzo sugestywne, drażni wyobraźnię.

Przy czym nie jest to miasto gwarne, rozpędzone, przytłaczające - ale ciche, zastygłe w delikatnym jarzeniu się jego świateł, może nieco widmowe, ale nie budzi lęku.

[Amber]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...nerwostan kosmicznego oceanu. Pozdrawiam :)

[Berenika97]

@Leroge

 

Fascynujące, jak zacierasz granicę między biologią a technologią, ciałem a miastem. To "błękitne serce" i "elektronowa krew" tworzą kosmos jednocześnie intymny i kosmiczny. Miasto-organizm, my-jego krew. Poetyckie i przejmujące.