Ścierki rodzime

[leszek piotr laskowski]

"Ścierki rodzime" 

 

W kuchni na uchwycie klapy piekarnika,

 

Gdzie go się otwiera i gdzie się zamyka,

 

Na rączce obok siebie dwie ścierki wisiały,

 

I choć uchwyt nie był wcale taki mały,

 

W przepychankach słownych trwała tam gorączka:

 

- Nie jest twoja, ty ściero, cała ta rączka!

 

- Nie bądź tak, ty szmato, zaborczo paskudna,

 

Nie wpychaj się na mnie, boś cała jest brudna!

 

- Odczep się, ty hadro! - sąsiadka jej rzecze. -

 

Czystą nie jestem, tego wcale nie przeczę,

 

Ale ty nie jesteś ode mnie czyściejsza,

 

W dodatku podarta i o wiele mniejsza!

 

Wtem do kuchni pani gospodyni przyszła,

 

Trzecią pośrodku, czystą ścierkę im wcisła -

 

Pachnącą, wypraną i wyprasowaną,

 

Całkiem nowiutką, jeszcze nieużywaną.

 

W jednym momencie te brudasy po boku

 

Zgodnie już na nią wyskoczyły w amoku.

 

- Co za wciskalska! Żadnego wychowania!

 

Wepchnęła się w środek bez zapytania!

 

Tfu! Tanim proszkiem cuchnie, a przemądrzała!

 

Zawisła - i nawet się nie przywitała.

 

- Patrz, jak się nosi! Jak jej u nas wygodnie! -

 

Brudna do brudnej teraz mówi już zgodnie.

 

Wspólnie gadając, w przymierzu się zjednały,

 

Na ścierkę pośrodku razem nadawały.

 

Tak samo my w Polsce, między Polakami:

 

Jak wroga nie mamy, to żremy się sami.

 

Autor: Leszek Piotr Laskowski