Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Gasną światła sprzeciwu

Bluzka rozbrojona z guzików
odpływa górą
w swój czas

Pod namiętnym ciężarem
trawa chłonie odkruszoną czułość

Akompaniament słowiczy
przy pierwszych skrzypcach
jęknięć i mruczeń
symfonia

Na nic pajęcze sieci
- nie złowiły spełnionego nieistnienia

Kwiaty plotą się
w pożegnalnym wieńcu

Opublikowano

podziękowania to sie chyba należą dziewczynie z wiersza :))

spełnione nieistnienie -strasznie zgrzyta, a gdyby tak spełnione zapomnienie (bo teraz jest NIE złowiły spełnionego (czyli TAK) NIEistnienia - a to nie matematyka żeby sie głowić, co z tego wynika i jaki ma znak :)) )

i tylko tyle, reszta się podoba (wiosennie : ))

Opublikowano

oj Klaudiuszu przyczepiłeś się aluzji literackiej ;)
Ten wiersz nawiązuje do ballady bezludnej Leśmiana, zwłaszcza w dwóch ostatnich strofach.

NihilestiN: ciekaw jestem, co to takiego :)

Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za komentarze
Coolt

P.S. nie ma żadnej dziewczyny w tym wierszu. W końcu jest ... bezludny ;)

Opublikowano

po pierwsze to ze leśmiana, nie oznacza że już sięprzyczepić nie można ;) (chociaż do niego to się akurat nie przyczepie - mam sentyment :) )
no i u Ciebie jest o jedno "nie" więcej :) ale oczywiście po przeczytaniu tamtego tekstu, Twój nabiera nowego blasku a i ten wers większego sensu

pozdr

Opublikowano

Bardzo mi się podoba. Jedno ale: jakaś biedota językowa (gdybym miał już się bardzo czepiać), brakuje może nieco bardziej egzotycznego słownictwa. Może czegoś z bardziej zaawansowanej nomenklatury muzycznej?

Opublikowano

dla mnie nie tyle biedota, co prostota ;)
Peelem w sporej części jest natura i chciałem, żeby wiersz był właśnie naturalny... techniczne słownictwo zepsuje efekt.

Dzięki za przeczytanie
pozdrawiam ciepło
Coolt

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...