zaułek

[Migrena]

miasto wypociło strupiałą skórę
wciska nam twarze w krwawiący beton.


jest dziś jak otwarty brzuch,
rozpruty nocą nożem koparki
śliskie trzewia kanalizacji
parują.

zaułek oddycha
parą z kanałów,
neonami, które szarpią oko
padaczka świata,
jak nerw,
którego nie da się już uspokoić.

każdy zaułek
jest zgrzytaniem zębów o szkło.

w zaułku,
gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią,
a mur pamięta więcej potu
niż modlitw.

stoimy blisko,
za blisko
aż coś trzeszczy między nami.

brakuje miejsca na oddech.

jej płaszcz to skóra,
którą zdzieram zębami
jak z padliny,
pod spodem
musi być wyjście
albo przepaść.

nasze ciała płoną w zaułku jak trupy
jakby miasto oblało nas benzyną
i rzuciło niedopałek neonu.


moje dłonie nie pytają,
wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek
rozrywamy się na pół.

moje ciało w twoim jako jedyny
miękki punkt
w którym jeszcze nie ma betonu.



wiedzą tylko,
gdzie boli najbardziej.

między nami zwarcie
jak kabel bez izolacji,
skurcz,
który wykręca palce
na biodrach.

usta nie mówią.
usta to rozszarpana rana,
zszywana na brudno
w bramie,
zardzewiałym drutem
i jej śliną,
bez znieczulenia,
na żywca.

miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic
ciekawy, czy jeszcze drgniemy.

jesteśmy jak dwa szczury
w tętniącym kanale,
które miasto przeoczyło
przy dezynfekcji.

oddech wpada w oddech,
jakby miasto dławiło się
własnym tętnem,
próbowało nas wypluć
i nie mogło.

cegły wrzynają się w łopatki,
miasto
chce nas żywcem wmurować w siebie.

czuję, jak pęka tynk
pod twoim ciężarem,
ściana
nie chce być świadkiem.


czas wymiotuje pod ścianą
skowyczącym echem
wdeptany w asfalt przez tych,
co zdążyli nas przeżyć.

my jeszcze nie
my jeszcze w sobie.

to nie jest czułość.
to odruch przetrwania.

to panika ciała,
że za chwilę znów będzie samo,
że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego,
że miasto nie zdążyło zgasić światła,
że świt zabierze wszystko,
co teraz drży.

dwoje ludzi
przestaje się mieścić
we własnej skórze
w zaułku wielkiego miasta,
gdzie miłość nie ma imienia,
ma tylko puls
temperaturę
i ślady,

które miasto zliże jak krew,
zanim przełkniesz
własny strach.

ale ciało zapamięta.

 

 

 

 

 

Edytowane 7 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

Rozedrgany i nerwowy ten Twój wiersz Jacku, Widziałam takie nerwy odsłonięte - są jak kabel bez izolacji, iskrzą od samego spojrzenia.

Ale widziałam też takich ludzi. Dość bliska znajoma choruje na SLA. Widziałam na ilustracjach jak wyglądają między innymi jej nerwy. Nie mają osłony miejscami, to powoduje zwarcia

i spięcia, destabilizację systemu - bardzo przykra choroba, nieuleczalna, niestety.

Takie mam skojarzenie po przeczytaniu Twojego wiersza. 

 

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

przeczytałaś ten wiersz przez własne doświadczenie.

 

zobaczyłaś „odsłonięte nerwy” i pomyślałaś zapewne  o realnym bólu, o kruchości ciała.

 

ja pisałem  o napięciu erotycznym - Ty odczytałaś napięcie biologiczne.

 

w obu przypadkach chodzi o ciało pozbawione ochrony, o nadwrażliwość, o iskrzenie.

to nie jest błąd interpretacyjny - to przesunięcie sensu.

 

poezja właśnie tak działa: wypuszczasz tekst w świat i on zaczyna żyć w cudzych kontekstach.

 

dziękuję za Twoje Alu  przemyślenia .

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

To wiersz o desperackiej próbie odnalezienia drugiego człowieka w betonowej matni, która przypomina rzeźnię.

Wiersz zaczyna się od brutalnej personifikacji. Miasto nie jest martwą strukturą - ono żyje, ale jest to życie chorobliwe. Miasto ma "strupiałą skórę", "krwawiący beton" i "śliskie trzewia kanalizacji". Budowa ulic (wykopaliska pod kable czy rury) jest porównana do rozcinania brzucha nożem.

Relacja między dwojgiem ludzi jest opisana językiem przemocy i mechaniki, co podkreśla ich desperację. Mówisz wprost: "To nie jest czułość. To odruch przetrwania". Ich zbliżenie przypomina walkę szczurów w kanale. Użycie słowa "łom" w kontekście dotyku czy "zdzieranie skóry zębami" sugeruje, że tylko przez taką intensywność są w stanie poczuć, że jeszcze żyją. W świecie zdominowanym przez beton, ciało drugiego człowieka jest ostatnim bastionem biologii, jedynym miejscem, które nie jest jeszcze twarde i martwe. Ich spotkanie to "kabel bez izolacji" - to bolesne, niebezpieczne, ale daje energię. Bohaterowie uprawiają seks w zaułku, bo boją się, że świt ich "wymaże". Miasto jest tu przedstawione jako siła, która "zliże ich ślady jak krew". Istnieją tylko tu i teraz, w tym brudnym, ciasnym zaułku.

Zakończenie wiersza przynosi gorzką refleksję nad ulotnością. Czas w tej przestrzeni jest czymś zepsutym, niechcianym. Choć miasto ich "przełknie", a świt zabierze emocje, jedynym trwałym śladem pozostaje pamięć tkankowa. To, co przeżyli, nie zapisało się w słowach (bo "usta nie mówią"), ale w mięśniach i bólu.

To brutalne studium samotności w tłumie. W nowoczesnym, zurbanizowanym świecie jedyną drogą do autentyczności jest powrót do brutalnej fizjologii - do bólu i pulsu, bo wszystko inne zostało już zmechanizowane i "zabetonowane".

 

To niezwykły wiersz - brutalny, lepki, hipnotyczny - wspaniały! 

 

 

[KOBIETA]

@Migrena

 

ciało zawsze pamięta…

 

Witaj Migrenko… dobrze, że jesteś:) Pozdrawiam:) 

[Migrena]

@KOBIETA

 

cześć Dominiko.

 

dziękuję, że o mnie pamiętałaś :)

 

wszystkiego dobrego :)

 

 

 

[KOBIETA]

@Migrena

 

Nigdy nie zapomniałam …:) 

:) wzajemnie.! 

 

 

 

[vioara stelelor]

@MigrenaWiersz jest bardzo organiczny, odsłania mrok, jak powłoka śniegu, gdy stopnieje - wtedy także przez krótki moment widać prawdę.

Więc powiedziałabym, że jest brutalny jak przedwiośnie.

Namiętność (erotyczna) wydaje się w tym tekście matnią bez wyjścia. To więź na swój sposób tragiczna, bo skazana na ciągłe spełnianie się, które staje się koniecznością, a nie wyborem.

Mroczne oblicze miasta jest jak lustro, w którym odbija się cały ból, którego seks nie koi, a rozjątrza.

To bardzo specyficzne ujęcie idei odi et amo.

Zaułek psychiki, do którego nawet noc nie zagląda, ale miasto jest odważniejsze ;) Ono nie tylko jest otwarte na tę rozlewającą się ciemną energię, ono ją zwielokrotnia własnym betonowym ciałem, wciąż odtwarza, wciąż się nią żywi.