relacja

[marekg]

każda miłość ma swoje kamienie

kto pierwszy rzuci ?

 

czarny kot przeciąga się przez myśli

ścielę się do snu podrapany

 

[Jacek_Suchowicz]

każdy pies zdobywa nasze uczucia

a pogłaskany kładzie się przy naszej nodze

[vioara stelelor]

@marekg W tym wierszu jest bardzo dużo smutku i tęsknoty.

Opowiada o trudnej miłości, w której obie strony rzucają w siebie kamieniami, zawodzi komunikacja.

Noc też nie przynosi ukojenia, gdy zabiera się ze sobą do snu poranione myśli, niepokój.

Tekst kończy się na tej skardze, nie wiadomo, co dalej, jak będzie dalej przebiegała relacja.

 

Ostatni dwuwers skojarzył mi się z wierszem H. Poświatowskiej - *** (nie potrafię inaczej)

 

Zacytuję fragmenty:

 

nie potrafię inaczej

w środku ciała

jest kot wygięty pragnieniem

wołający o człowiecze ręce

uspokajam go słowami

kłamię

(...)

i nagle

wszystkie zgięte paznokcie

wbija we mnie

głuchy ślepy kot

 

To jest ten moment, kiedy leżąc w samotności i mroku, człowiek aż cały kurczy się z rozpaczy, i to jest wręcz cielesne.

 

Natomiast kamienie z pierwszego dwuwersu przypomniały mi pewną przypowiastkę.

Ludzie w relacji są jak kamienie wrzucone do jednego zamkniętego worka, którym potrząsa życie.

I wiadomo, że muszą się w tej sytuacji o siebie obijać. To symbol różnych zranień, konfliktów, kryzysów, trudnych rozmówi, itd.

Ale po latach, jeśli worek się otwiera, nie ma już zwykłych, kanciastych kamieni, tylko oszlifowane diamenty.

O ile, oczywiście, dwoje ludzi przetrwa i zrozumie ten proces rozwoju w miłości.

 

Sądzę też, że mimo tymczasowego bólu, zawsze jest jakaś przyszłość, jakaś przestrzeń.