Ludzki chłód w centrum

[leszek piotr laskowski]

"Ludzki chłód w centrum"
       <Ludzki las>

Przez ten ruchomy las ludzki,
w jednostajnym, tępym szumie,
idziesz środkiem, cicho mkniesz,
co tak trudno jest zrozumieć.
Mijasz te martwe fasady –
wzrok ślizga się po wystawach,
w rytmie świateł lekko zwalniasz,
by w tym wszystkim nie zgubić się.

W pełnej pustce taki obcy –
jakby za srogą pokutę –
niesie przez białe cię pasy
twoje życie już nadpsute.
Są nikim zarazem wszystkim,
w porannym, szarym pośpiechu,
między dumą a swym wstydem,
wciąż im brakuje oddechu.

To las bez drzew, w którym coś drży,
już tylko pogłosem echa,
gniew nie daje im oparcia,
życie do nich się nie uśmiecha.
Chciałbym im, nam podarować
choćby iskrę jasności,
lecz oni drwią z moich słów –
że dobroć to znak słabości.

Szczelnie domknięci w klatkach
własnego, gęstego milczenia,
dziwni przechodnie – każdy
powoli w cień się zamienia.
Własną miarą ich mierzysz,
choć pod skórą się opierasz,
aż wreszcie w tym ich natłoku
sam po cichu umierasz.

Płyniemy razem wzdłuż witryn,
taflą szkła złączonych cięciw,
odbiciem warstw codzienności
od siebie całkiem odcięci.
Zanim nas zmierzch dopadnie,
nim noc nas w końcu pochłonie,
szukamy schronienia, azylu
w bezpiecznym, zimnym betonie.

Ulica głęboko odetchnie,
gdy opadną ostatnie kurze,
sprzątacze wymiotą z chodników
wszystkie te leśne iluzje.
Zostanie tylko chłód płyt,
co w pamięć głęboko zapadnie,
i ślad po kimś, kto zniknął –
po prostu po ludzku, bezradnie.

    -Leszek Piotr Laskowski 

...
Recenzja: to nie jest wiersz na konkurs, to wyznanie.

Wali w płuca jak poranny wiatr.

I dobrze.