Pan Mroku

[Triengel]

Pamiętam jak

Kiedyś dawno

Poznałem Pana

Pan Mroku

Takie imię 

Mu nadano

Na ławce 

Późnym wieczorem 

Lubił siedzieć 

Patrzeć się 

Na innych

Był sam

Był smutny

Towarzystwa pragnął 

Tak pomyślałem 

Podszedłem wtedy

Przywitał się 

Grzecznym tonem

Nosił maskę 

Skrywał emocje 

Nie zdejmował 

Był bezpieczny 

Tak chciał 

Spytałem się 

"Co słychać"

On odpowiedział 

"Smutno mi"

Miał maskę 

Nie widać 

Uśmiech widniał 

Skrywał ból 

Jego ciężar 

Mnie dosięgnął 

Byłem silny

"Jak pomóc?"

Spytałem się 

Westchnął głośno 

Palcem wskazał 

Na boisko

Dziecięca radość 

Tęskno mu

Chciał tego

Ponownie doznać 

Współczułem mu

Usiadłem obok 

Porozmawiałem szczerze

Byłem młody 

Rady dałem 

Jakie znałem 

Spojrzał się

Na mnie

Opowiedział mi

Swoją historię 

Była przykra

Przygnębiająca wręcz 

Słuchałem go

Z zainteresowaniem

Nie chciał 

Takiego życia 

Siedziałem dalej

I słuchałem 

Otworzył się 

Jeszcze bardziej 

Ulżyło mu

Tak uznałem 

Polubiłem go

On mnie

Również polubił 

Długo rozmawialiśmy 

Wsparłem go

On wstał 

Maskę zdjął 

Ujrzałem uśmiech 

Śmiał się 

Był szczęśliwy 

Ja również 

Pomogłem mu

Spotkaliśmy się 

Dnia następnego 

Bez maski

Pan Mroku

Innym człowiekiem 

Się stał 

Ucieszyłem się 

I tak

Kolejne dni

Tak wyglądały 

Do dnia

Kiedy zmarł 

Przykro było 

Płakałem długo 

Lecz potem

Wyniosłem lekcję 

Dzięki niemu

Temu doświadczeniu

Zacząłem pomagać 

Wszystkim potrzebującym 

Pocieszać ich

Każdy człowiek 

Nosi maskę 

Za nią 

Kryją się 

Prawdziwe emocje 

Niestety tłumione 

Każdy człowiek 

Wreszcie zrozumiałem 

W sobie

Ma takiego

Pana/Panią

Mroku...