Nić ciszy

[A.Between]

Krople stukają w szybę —
nie pytam : kto tam ?
Kruki znają mnie z widzenia,
jak zna się kogoś z własnych myśli.

 

Las milczy poprawnie.
Szczyty przyjmują dotyk nieba
bez zachwytu.
Szanse palą się krótko,
dym zostaje dłużej —
uczy płuca pamięci.

 

Noc niczego nie obiecuje,
tylko zmienia tło.
Gwiazdy zapalają drobne znaki,
których nikt nie musi czytać.
Chmura gasi księżyc.
Czas nawleka ciszę na nić.
I nagle wiem:
to, co wraca,
nigdy nie wyszło.

[Charismafilos]

@A.Between świetne! masa niebanalnych porównań! Podoba się :)

[Mitylene]

@A.Between podoba mi się metafora szczytów, które przyjmują dotyk nieba. Już je sobie wyobraziłam, jak głaskane są przez to niebo i powiem Ci ,że piękny jest to obraz. Wiersz zaciekawia interesującymi porównaniami. Działa na wyobraźnię , a o to między innymi w poezji przecież chodzi. Cieszę się, że trafiłam dzisisj na ten wiersz, bo lubię poezję w takim wydaniu. Pozdrawiam :)

 

 

 

[A.Between]

@Mitylene dziękuję