nie chcę już być poetą

[Gość vioara stelelor]

nie chcę już być poetą

wolę stać się zwykłym prostym robotnikiem

który składa deski

cegły

kamienie

w dom dla ciebie

z ogrodem dokąd zima nigdy nie zagląda

pełnym magicznych kwiatów

dziewczęcego piękna

 

pragnę poczuć takie zmęczenie

które wbija w ziemię

ból w ramionach dojrzewający

bryłami skał

wiedzieć że wreszcie jest w tym głęboki sens

i nie mieć już siły

na żadną niedorzeczność

 

odejść rano po nocy przespanej

bez jednego słowa

zanim

otworzysz drzwi i zachwycisz się

konstrukcją czystą i jasną

której jeszcze nikt nie zadeptał buciorami

gdzie pod dostatkiem tlenu

przestrzeni

dziennego światła

 

pisanie wierszy

i wieszanie obrazów na ścianach

pozostawię tobie

 

Edytowane 4 Lutego przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-breakWłaśnie napisałaś WIERSZ, o tym, że nie będziesz pisać wierszy!

I że budujesz dom, którego nie chcesz budować - idealnie :

Już widzę dziewczynę latającą w kasku i z cegłami

Śmieję się tak, że aż łyżeczki w szufladzie podskakują.
 To jest wiersz o zamianie słów na czyn i o marzeniu, że ktoś urządzi Ci przestrzeń, zanim Ty zdążysz powiedzieć „poczekaj”.

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka Tym domem jest wolność.

Edytowane 4 Lutego przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[violetta]

Pięknie dla miłości się oddać:)

[hollow man]

@tie-break

Wspomniałem już, że jeżdżę tymi autobusami bez celu po mieście (każdy swoje hobby ma) i obserwacja narodu to fascynujące zajęcie. Zresztą wszędzie.

Czasami ta poezja utrudnia życie.

Szczególnie gdy zaczyna się myśleć wersami.

[andrew]

@vioara stelelor

Piękny gest 

Będzie nagroda. 

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

To poruszający wiersz o pragnieniu ucieczki od abstrakcji twórczości w konkret fizycznej pracy - i o paradoksie, że nawet to pragnienie pozostaje aktem poetyckim.

Marzysz o zamianie słów na cegły, metafor na fundamenty. Chcesz zmęczenia, które ma sens, które „wbija w ziemię" - w przeciwieństwie do twórczego niepokoju, który unosi w rejony „niedorzeczności".

Ale puenta ujawnia całą ironię- „pisanie wierszy, i wieszanie obrazów na ścianach , pozostawię tobie". Budujesz dom nie zamiast poezji, ale dla poezji. Tworzysz przestrzeń, gdzie będzie można tworzyć swobodnie.

Bo nawet ta fantazja o byciu robotnikiem jest przecież... wierszem. Pięknie napisanym wierszem o chęci niebywania poetą - co czyni ją jednocześnie wzruszającą i niemożliwą do spełnienia. Jeśli nie poetką to "muzyką dla gwiazd" - jakie to poetyckie. :)

[MIROSŁAW C.]

@vioara stelelor

Podoba mi się. 

Pozdrawiam.