nie chcę już być poetą

[tie-break]

nie chcę już być poetą

wolę stać się zwykłym prostym robotnikiem

który składa deski

cegły

kamienie

w dom dla ciebie

z ogrodem dokąd zima nigdy nie zagląda

pełnym magicznych kwiatów

młodziutkiego piękna

 

pragnę poczuć takie zmęczenie

które wbija w ziemię

ból w ramionach dojrzewający

bryłami skał

wiedzieć, że to ma głęboki sens

i nie mieć już siły

na żadną niedorzeczność

 

odejść rano po nocy przespanej

bez jednego słowa

zanim

otworzysz drzwi i zachwycisz się

konstrukcją czystą i jasną

której jeszcze nikt nie zadeptał buciorami

gdzie pod dostatkiem tlenu

przestrzeni

dziennego światła

 

pisanie wierszy

i wieszanie obrazów na ścianach

pozostawię tobie

Edytowane 1 godzinę temu przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-breakWłaśnie napisałaś WIERSZ, o tym, że nie będziesz pisać wierszy!

I że budujesz dom, którego nie chcesz budować - idealnie :

Już widzę dziewczynę latającą w kasku i z cegłami

Śmieję się tak, że aż łyżeczki w szufladzie podskakują.
 To jest wiersz o zamianie słów na czyn i o marzeniu, że ktoś urządzi Ci przestrzeń, zanim Ty zdążysz powiedzieć „poczekaj”.

[tie-break]

@Alicja_Wysocka Ten dom to wolność.