Piwoszek

[Stukacz]

Gwoli wyjaśnienia, Piwoszek nie jest osobą lubiącą wypić piwo, a stworkiem z mitologii słowiańskiej, który nakłaniał ludzi do spożycia alkoholu. Co starałem się opisać w piosence.

 

 

 

Brzydki Piwoszek w karczmie na rozstaju

Za kołnierz wskoczył jednemu hultaju,

Ten w ucho się drapie – coś kusi, nęci,

Głową to w prawo, to w lewo zakręci.

 

Kufel pusty, piwo brzuch wypełnia,

Z wolna karczma ludźmi się zapełnia.

 

– Jeden miał być, na kolejny ochota? –

Pije drugi, trzeci. – Cóż za dziwota?

 

Mija godzina i zaraz kolejna –

Postawa zachwiana, podłoga chwiejna;

Miękną nogi hultaja, ręce trzęsą,

W oczach wiry zamieci, mgła pod rzęsą.

 

I bum, jakby pałką kto trzasnął,

Przewrócił się, na chwilę zasnął.

Wstaje, ręką chwyta blat stołu

I z ziomkiem śmieje się pospołu.

 

Czerń nocy bez gwiazd, ciemno nagle –

Znowu bach na deski dębowe,

Mózg ściskany jakby w imadle,

Wstaje i łapie się za głowę.

 

– To się upiłem, trzeźwy być miałem!

I do kompana: ja ciebie znałem,

Mieliśmy fuchę, tyś ze mną robił,

Wiele lat temu... Pamiętasz jeszcze?

I w mordę go, choć ten nic nie zrobił.

Dookoła spojrzenia złowieszcze

Na bieg tych zdarzeń patrzą zdziwieni

Do bójki w złości już zaprawieni.

 

Drugi podchodzi, patrzy spod byka,

Hultaj już wzrokiem po nim przemyka.

– Co się tak gapisz ty łbie zakuty?!

Reszta dołącza się do marszruty…

 

Pękają stoły, drewniane krzesła,

Kufle latają, brzęczą jak muchy,

Karczma w posadach cała się trzęsła

W wyniku bajzlu i zawieruchy.

 

I nagle cisza jak makiem zasiał,

Wzrok swój kierują w stronę zakały

Przez którą wszystkie kufle fruwały,

A ten wesoły, jakby nie musiał

Nic mówić. Śmiech, zęby szczerzy:

– Zachciało się wam wieczerzy.

 

Myśli się dziwne jakieś kotłują;

Deski zalane, ściany wirują;

Wzrok rozbiegany, kołysze, chwieje;

Zęby wybite, w oczach zawieje;

Wiercą robaki. – Bardzo mi miło,

Jam Piwoszek. I to ich olśniło.

[Leszczym]

@Stukacz :))))