sama o sobie wiem tyle co nic

[Gosława]

o świcie jest najciszej
myszy skrobią pod podłogą
w przegniłych kartoflach
moszczą gniazda

namiastką chwil uczę się czekać
niczym żuraw przy studni
zardzewiałym wahadłem
czerpię chwile jak wodę

włosy wplecione w gałęzie
nitki babiego lata
ten stan na którym zatrzymuje osamotnienie
długotrwałe deszcze

na granicy snu połacie rdzawych myśli
niczym piegi rozsiane na bladym policzku
szkliste drabiny błękitnych tęczówek

ja Mgła

[Berenika97]

@Gosława

Twój wiersz ma konkretne obrazy - skrzypienie pod podłogą, gnijące kartofle, włosy w gałęziach. To nie jest abstrakcja - wszystko dzieje się blisko ziemi, blisko ciała.

Motywem spajającym jest szczególny sposób doświadczania czasu. "uczę się czekać niczym żuraw przy studni" - to czekanie nie jest frustrujące, to coś, co się praktykuje, bo "czerpię chwile jak wodę" - te chwile są czymś materialnym, co można zaczerpnąć.

Ostatnie słowo "ja Mgła" jest najważniejsze, bo określasz siebie nie jak silną, wyraźną postać lecz jak kimś rozproszonym.

 

[Charismafilos]

@Gosława uszanowanie dla miłej Pani! :)

[Arsis]

@Gosława spójrz w niebo...

 

 

[hollow man]

@Gosława

Ten wiersz jest inny... Pokazujesz inny fragment. Pełen melancholii, może rezygnacji... Zwykle u Ciebie dominują obrazy i one kryją dużo, bardzo dużo. Tutaj emocje pojawiają się na pierwszym planie. Są wyraźne, ale nieostre i dlatego peelka przedstawia się jako Mgła. Rozproszona, na granicy nocy i dnia, która osiądzie rosą perliście... Dobrze... Płynę... Tak to we mnie gra.