Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Motyle muszą być z jedwabiu.

 

 

 

U nas wczoraj szklanka była, ale moja mama dała radę, a moje kółka się na tym nie ślizgają. Jak spadnie śnieg to nie można jechać.

 


Nie, ale ja i tak nic nie zmienię, bo nie mam takiej możliwości.

Opublikowano

@Rafael Marius polecam ci świetne pieczywo z tej piekarni:) schudniesz bardzo szybko, ja często jem chlebek bez mąki, na samych ziarnach albo z jakiejś migdałowej, kokosowej. Dzisiaj się tam wybieram, można mrozić i zrobić sobie zapasy. Nie kupuj tego dziadostwa wszechobecnego w sklepach, pieczywa udającego zdrowego. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ale ja wcale nie mam nadwagi i nigdy w życiu nie miałem.
Zdarzało mi się mieć niedowagę i to całkiem sporą.
Teraz trzymam normę.

To co pisałem to była metafora, a pieczywa nigdy nie jadam.
Mam zupełnie inną dietę.

Opublikowano

@Rafael Marius nie potrzebuję dużej energii, a eon wydaje się bezpieczniejszy:) poprzednia energetyka w zeszłym roku się zamknęła, z nową, która ją przejęła dziwne rzeczy mi zaczęła przesyłać, że nie mogę wysyłać stanów liczników i się mocno tym zdenerwowałam, a eon okazuje się, że mogę się rozliczać miesięcznie, nie muszę nic podawać, sami sobie pobierają i mam umowę na trzy lata z zamrożonymi cenami, a wiadomo, że będą wzrastać. :) ja zawsze szczegółowo, czytam umowy, dokumenty, zboczenie zawodowe:)

Opublikowano

@Rafael Marius jakiś czas temu była awaria w ulicy, cały dzień wody, ale ogrzewanie było. Co roku mamy takie awarie. W Warszawie codziennie są gdzieś. Jest szaro, zimno, chodniki skute mrozem. byłam na szczepieniu, poszłam do galerii, ale szybko uciekłam przed większym mrozem. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

      "Odwrócić się nie będzie ci dane"

      Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

      A lico zapewne mam blade

      Zaszedłem tak daleko - dam radę".

       

      On rusza przodem - ona w ślad za nim

      Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

      Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

      Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

       

      Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

      Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

      Jego złote loki z potylicy spadają na kark

      Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

       

      Z radością przyjęła ukochanego przybycie

      Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

      Dowodu miłości jeszcze większego

      Gestu tragicznego i ostatecznego

       

      Lekki ruch głowy interpretuje na opak

      Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

      Z każdą sekundą jest coraz gorzej

      I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

       

      Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

      Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

      Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

      "Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

       

      Gdy światło już widać w oddali

      Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

      Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

      Jego radości i między nimi ściany

       

      Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

      Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

      Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

      Jak może myśleć, że jest chciana?

       

      Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

      Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

      Gdzie znoju swojego nie musi kryć

      Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

       

      Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

      Nadzieję na życie z ukochanym zabił

      Bo pokochała tego, który by się obrócił

      Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

       

      Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

      Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

      Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

      Jej już bowiem tam nie ma

      W stronę świata umarłych się prędko cofnęła

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...