Historia edycji

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy — nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... 

Lecz czy kto widział — 

śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy — nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... 

Lecz czy kto widział — 

śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy — nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... 

Lecz czy kto widział — 

śród nadniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy — nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... 

Lecz czy kto widział — 

śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy — nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... Lecz czy kto widział —

śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy — nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... Lecz czy kto widział — śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... Lecz

czy kto widział — śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy nad stołem przesytym sploty

obłoczne rozprawiają o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... Lecz

czy kto widział — śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy nad stołem — przesytym — sploty

obłoczne rozprawiają o tym:

nadchodzi wieczerza!

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

Już czas!... Lecz

czy kto widział — śród podniebnych sal —

naszego gościa? —