Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bajka o Polsce

huzarc
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

huzarc

huzarc

Opublikowano
Opublikowano

Polska to nie koncert plenerowy,

uśmiech z piernika,

adres tymczasowy.

 

Sypialnia i toaleta.

 

To zdrada,

bezimienność,

pułapki cytatów.

 

Grób zasypany jesiennymi liśćmi

obok muzeum oprawców

i wyrwa w sercu.

 

Ptasi klucz znika.

 

To pamięć

i jej brak.

2
Tyelios

Tyelios

Opublikowano
Opublikowano

Szkoda, że współczesna tożsamość narodowa budowana jest głównie przez pryzmat tych najgorszych czasów. No ale nie ma co się dziwić, lata zaborów przerwały pamięć pokoleniową a pranie mózgów z czasów PRL na pewno nie pomogło. Szkoda bo I RP mimo wielu swoich wad była czymś wyjątkowym i uważam, że więcej powinniśmy czerpać z jej dorobku.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@huzarc

Wiersz odrzuca pocztówką wizję Polski. Przeciwstawia temu brutalną prawdę - Polska to przestrzeń traumy, niespójności, niemożliwości pełnej przynależności.

Koniec jest miażdżący - "pamięć , i jej brak". Polska jako miejsce paradoksu - nadmiaru wspomnień i jednoczesnej amnezji. Obsesja przeszłości i niemożność jej przyswojenia. Mocny!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Bajka o Polsce

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @huzarc Wiersz odrzuca pocztówką wizję Polski. Przeciwstawia temu brutalną prawdę - Polska to przestrzeń traumy, niespójności, niemożliwości pełnej przynależności. Koniec jest miażdżący - "pamięć , i jej brak". Polska jako miejsce paradoksu - nadmiaru wspomnień i jednoczesnej amnezji. Obsesja przeszłości i niemożność jej przyswojenia. Mocny!
    • Berenika97
      Przepuści mnie pan?

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lidia Maria Concertina   Prowokacyjne i inteligentne zarazem! Przyłapani przez życie (czy śmierć?) udajemy, że mamy wszystko pod kontrolą, że wiemy, co robimy. A tu nagle: "Jak to, to już?!" Świetne zakończenie! Po tym całym metafizycznym namyśle, po Dekalogu, Bogu, pytaniach o miłość i śmierć - wchodzi diabeł ze swoją prostą ofertą. I to "szarmancko"! Złowroga elegancja, która sugeruje, że może jego droga jest właśnie najłatwiejsza. Bardzo mi się podoba! :) 
    • FaLcorN
      Na całe zło

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte Jak najbardziej.
    • Berenika97
      Łapanka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @infelia Od tyranii sprzątania do lotu sterowcem - z humorem i czułością. Matka szuka rodziny ("mokrą ścierą dam po plecach!"), a ta przygotowuje niespodziankę imieninową. Kontrast "fartuch zaplamiony" - "klasa biznes dookoła świata" i miłość jako wyrwanie z codzienności. świetne!
    • Berenika97
      erozja

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man Apokaliptyczny obraz upadku cywilizacji. "Najpierw wypłukano z nas złoto" - wydarcie wartości, tożsamości, tego co cenne. Pozostało tylko wegetowanie i życie pozbawione sensu. Pajęczyny tkane w słońcu to piękny, ale tragiczny obraz bezcelowego wysiłku - czekamy "by rosa rozszczepiła światło", szukamy czegoś transcendentnego w wypłukanej rzeczywistości. Kosmos jest obojętny, a może wręcz drwiący. Koniec - "miasto stało się trumną i spłynęło do morza" - brzmi jak proroctwo. Wiersz o końcu, który nie przychodzi z huku, ale z wycieńczenia.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...