Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Deszcz rozmył już paletę jesieni
Zmieszał żółte brązowe i czarne
Czerwonego nie szczędzi ,zieleni
Rozmoczone napiwki ofiarne

Na strzelistej brzeziny barkach
Rozpostarta nić babiego lata
Iskrzą lekko w brylantowych kroplach
Z jakiej składa się jesienna szata

Deszcz rozmył już paletę jesieni
Nie wzbije się żółty liść do lotu
W szarobure resztki się zamieni
Pod ściemniałą warstwą ślad błękitu.

;o)

[sub]Tekst był edytowany przez blazen dnia 05-10-2003 09:40.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez blazen dnia 05-10-2003 19:39.[/sub]

Opublikowano

Deszcz rozmył już paletę jesieni
Nie wzbije się żółty liść do lotu
W szarobure resztki się zamieni

W jesiennym "poetyckim worku" - wyróżnia się na korzyć mocno:)

sama końcóka coś nie tego (w zapisie, bo sens jak najbardziej.

ściski:))
Mirka

Opublikowano

Ja wyrzucilabym to "juz" z pierwszego wersu, choc pewnie ma ono swoje uzasadnienie. Poza tym podoba mi sie, chcby ze wzgledu na kontynuacje tradycji pisania slowem wiazanym.

Na strzelistej brzeziny barkach
Rozpostarta nic babiego lata
Iskra w brylantowych kroplach
Wplatana w jesieni szate

("iskra" i "szate" z ogonkiem, ale takowych nie posiadam :( )

;-)

Opublikowano

La_crimosa
Wszystkie słowa mają swoje uzasadnienie z uwagi na to
,że jest to 10-o zgłoskowiec.
Gdybym zrezygnował z liczenia zgłosek to miałabyś rację.

oyey
Poczekaj trochę
a deszcze zamienią piękne kolory
w breję z odcieniem czerni.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...