Owipozycja

[Florian Konrad]

daty podłażące pod drzwi, te, które wciskają się
do nabojów pióra, tak bardzo chcą się stać
drugą z moich granicznych. daty-wentyle
bezpieczeństwa, zapisywane, gdy markotność
i pragnę ucieczki we fluktuacje. daty metamorfoz,
do których ostatecznie nie dochodzi, planowanego
przepoczwarzenia się w postać statyczną,
choć przemieszaną z wiatrem.

czemu o nich wspominam? tak jakoś. ciągle
wbiega się do zwierzętarni, by przybić piątkę
tym, co w klatkach, za ekranami. niekiedy: dołączanie,
hodowla siebie, patrzenie na wsteczną
jajorodność (otoczenie się skorupką, przyjęcie
pozycji embrionalnej). a oto mistrzostwa, sport
dla nasyntholowanych pakerów ducha:

przeskakiwanie śmierci, jakby była poprzeczką! i bieg,
choć krajobraz ochłódł. kto pierwszy przegryzie
tasiemkę na mecie – osiągnie najwyższe stadium
rozwoju! próbujcie, obrzeżnicy, przeciskiwacze się
pomiędzy cieniami! wychodźcie na nęcisko. coś
wymościło sobie w was gniazdko i judzi, podbechtańcy,
każe podejmować wysiłek. a ja patrzę na obrazki
z ubiegłego snu: ponadstuletnie samochody,
samobieżne bryczki z początków dwudziestego
wieku, jeżdżą po wewnętrznej stronie skorupki.

terkot, trzęsące się budy. aż cała sepia drży,
kiwa się płynny beż, rozsypuje
pozornie statyczna spiżowość.