nimbostratus

[truesirex]

nimbostratus

 

Gdy księżyc stopi się słońcem
za blaskiem nimbostratus
przytłumione promienie rozświetlają
plamy krwi na lazurowej pościeli

Przepraszam, ale nie oddzwonię
Czuję, jak miniony ciąg zdarzeń
nocą znów dusił kończyny
Staczam się w subiektywnym cyklonie
próbując wdychać wznoszący prąd

Spojrzałaś w głęboką otchłań —
uśpiłem w niej obserwatora
silnymi środkami nasennymi
Proszę — zachowaj to dla siebie

Nie chcę dłużej tak żyć
Ludzie wokół dostrzegają
ciemność w świetle mojego ciała
Jestem oślepiany własną pogodą

A ty znów dzwonisz — odbieram
łykasz obłok srebrzysty
Tłamsisz mnie za bezruch —
zostawiając po środku sztormu
zlepki mojej zużytej duszy

 

 

 

 

 

Edytowane 27 Stycznia przez truesirex (wyświetl historię edycji)

[KOBIETA]

@truesirex

 

 

truesirex…opowiadasz o toksycznej relacji, zawieszonej pomiędzy zniewoleniem a pragnieniem. Takiej, która wciąga niczym otchłań chmury (warstwowej ;) prognozując ciągłe opady deszczu lub śniegu…bez ostatecznego spełnienia ( i wyładowania;). Przesłaniając słońce, rani. 
 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

„ Ten, który z demonami walczy, winien uważać, by samemu nie stać się jednym z nich. Kiedy spoglądasz w otchłań ona również patrzy na ciebie”.   ( F. Nietzsche )

 

uwielbiam Twoje wiersze.!  i Ethel :) pozdrawiam Ciebie truesirex:) 

 

ale muszę Tobie zdradzić pewien sekret…;)

 

 

 

 

[truesirex]

@KOBIETA Dokładnie :)! 

chmury nimbostratus przysłaniające światło, długie nużące opady bez końca.

 

Piekny i prawdziwy cytat

 

Dziękuję bardzo za ten komentarz cieszę się że się podobało :))