Miłość cicha jak woda

[Stukacz]

Tak cicho, tak nieśmiało w rytmie równym bije,

Choć dawno umarła, to wciąż w sercu żyje,

I jak woda co źródło nasyca

Ku powierzchni złote sny przemyca,

A w snach, jak w chmur błękicie

Szemrzą wiatry ulatując skrycie.

 

Nietrwała, przed sobą w głąb siebie ucieka,

Zanim z snu się wyrwie i jak niespokojna rzeka,

W porywie szału, z jednej kropli zrodzona,

Snem złotym, jak falą natchniona,

Przez skał twarde bryły korytarz wydrąży,

I wypłynie, nim na zawsze umrzeć zdąży.