tramwaj zwany szaleństwem

[hollow man]

rozkopali wszystkie perony

możemy więc stać na torach

rozmawiać o biednej blanche

dzikim spojrzeniu brando w przepoconej koszuli

o samotnych kobietach płonących na majowych spektaklach 

gdy mężczyzna rozpina spodnie 

i bierze jej szerokie biodra w toporne dłonie

a stara meksykanka po drugiej stronie ulicy śpiewa 

flores para los muertos flores para los muertos
stawiając żądzę na przeciwieństwo śmierci

 

biedna blanche czego szukałaś w tym podłym hotelu

w oczach w ramionach uprzejmości nieznajomych

przecież tak dobrze wiedziałaś

że sonety petrarki zalewa brudna gorąca rzeka

co zbiera trupy od minnesoty po luizjanę

 

tymczasem patrzysz z ciekawością
gotowa zaczekać na kolejny pociąg aż otworzę przed tobą czaszkę
i zobaczysz dużo więcej niż przypuszczasz dużo więcej
niż spodziewać się można z postawy uprzejmego nieznajomego

 

bo czuję jak promienieją mi palce

a eleganckim panom zamiast krawatów wiszą z gardeł języki

niebo kurczy się nad nami
koparki jak kamarazaury rozdziawiają paszcze na miasto
ono pulsuje w rytmie umierającego neuronu

prowadząc tramwaje na pętle cmentarze

dalej na uroczyska gdzie wyziewy metanu

barwią powietrze w zielone plamy z testu rorschacha

 

dobrze że jedziesz do dzielnicy

w której nie słychać jak nocą osuwiska toną w morzu

a naelektryzowana ziemia oddaje energię

parząc stopy i pisk w uszach nie pozwala zasnąć
dopóki nie narodzi się w nich pieśń 

flores para los muertos
flores para los muertos 

flores para los muertos

 

 

Edytowane 11 Stycznia przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Gość vioara stelelor]

@hollow manJestem pod wrażeniem.

Wspaniały wiersz, co linijka, to inny trop.

Najbardziej podoba mi się stara Meksykanka i  jej pieśń, która jest spoiwem dla całego utworu.

Świetnie pokazujesz zderzenie czegoś delikatnego i kruchego, z brutalnością świata.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Mocne. Znakomity środek ciężkości w wierszu.

 

Edytowane 11 Stycznia przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[hollow man]

@tie-break

Dziękuję za pochylenie się nad wierszykiem :)

Wszystkie sztuki Tennessee Williamsa to jest uczta oczyszczająca przez ból i ogień.

Ale "Tramwaj.." ma specjalne miejsce na półeczce przez kreacje Brando i Leigh.

Teraz już nie pamiętam czy w filmie występowała rzeczywiście ta Meksykanka. Na pewno jest w oryginalnym scenariuszu.

[MIROSŁAW C.]

@hollow man

I to się czyta  !

Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@hollow man

 

Rozkopane perony to idealny punkt wyjścia - wszystko odsłonięte, surowe, bez fasad, można stać na torach i mówić prawdę.

Ten wiersz jest jak kalejdoskop - każdy zobaczy w nim coś innego. Ja widzę miasto-organizm umierający i rodzący się jednocześnie, ludzi szukających bliskości w apokalipsie codzienności, i tę pieśń, która musi się narodzić z pisku w uszach, żeby w ogóle dało się to wszystko przeżyć.

 

 

 

 

Edytowane 11 Stycznia przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@hollow man

Ten wiersz jest gęsty jak rozgrzane miasto przed burzą i świetnie splata teatr, kino, eros czy śmierć w jedną długą, hipnotyczną frazę.

[violetta]

@hollow man piękna meksykanka:) czuć nutę Meksyku.