To co ważne

[Maksymilian Bron]

Nie chcę już nic przegapić w tym życiu,
ani skrzypiącej huśtawki, polowania sokoła,
włączyłem latarkę, zamykając uszy
na kroki na suficie,
gdzie się śmiała jemioła
Zgasiłem kłamstwa,
kopie złych prawd,
bo łatwiej jest śpiewać w chórze,
łatwiej udawać martwą rybę,
wybrać dolne półki
i zapomnieć o górze 

 

Ten mój księżyc
wciąż wisiał nad cudactwem,
wybudowanym
z wiary w wieżę Babel,
mój wiatr oczyszczał
pory mych spojówek,
a sercu dał powidok
życia mych migawek.
Strumienie słońca,
po ostatnich kroplach deszczu,
uśmiechały się w lustrze kałuży,
a płatki mrozu były
niczym odżycia klangor
po kolejnym wirze
rozwrzeszczanej burzy.

 

I nic z tych wiecznych zjawisk
nie było mi wrogiem
tak, jak wszystkich hiobowych przyjaciół ilość,
obudzenie to widok
z oczu towarzyszy,
a stabilna w tym życiu
jest prawdziwa miłość.

[hollow man]

@Maksymilian Bron

Do wielokrotnego czytania.

Dzięki za to!

[Mitylene]

@Maksymilian Bron to prawda, że łatwiej " wybrać dolne półki" i " udawać martwą rybę", bo nie trzeba się wysilać i po prostu tkać, życie po najmniejszej linii oporu. Tylko pozostaje pytanie, czy takie życie jest godne uwagi i warte czegokolwiek? Czy lepiej jednak podjąć to ryzyko i zrobić krok naprzód ?

W drugiej strofie moją uwagę przyciągnęła interesująca persinifikacja strumieni słońca uśmiechających się w lustrze kałuży. 

Trzecia strofa ma natomiast ciekawą refleksję na końcu. Prawdziwa miłość być może jest i stabilna, tylko problem leży w jej zdefiniowaniu...

Wiersz niezmiernie ciekawy, do  zaczytania. Pozdrawiam:)

Edytowane 10 Stycznia przez Mitylene (wyświetl historię edycji)

[Maksymilian Bron]

@Mitylene @MityleneDziękuję. Wszystko racja..

@hollow man Dziękuję pięknie.