prowincjonalna wersowianka (na odwilż)

[MIROSŁAW C.]

 

nisko słońce

nisko 

 

nad krainą wygasłych wulkanów 

delikatnie głaszcze bazaltowe wzgórza 

które poprzez rozpamiętywanie przeszłości

niezmiennie zazdroszczą kominom 

ciepłych dymów wplecionych w dolinę między poniemieckie domy

 

zbudowane z kamieni 

zebranych z pól wczorajszych świętości

gdzie niewidzialny duch zdumienia

chodzi bez snu w cienkim paśmie światła

i jak dar

językiem natury

łamie w kościach na deszcz 

 

psia krew 

 

aż zaklął ozdrowieńczo

pan Stefan

gdzieś przy modrzewiowym płocie

przyklejony do młodości

 

żywicą 

 

 

 

 

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.

To niskie słońce zawiesza cały wiersz gdzieś między jawą a snem. Wygasłe wulkany zazdroszczące kominom, duch w paśmie światła, pan Stefan przyklejony żywicą do młodości - ta rzeczywistość jest gęsta i pełna pamięci. Każda warstwa to inna epoka, ale wszystko sklejone tą samą żywicą miejsca. Intrygujący! Pozdrawiam. 

[huzarc]

@MIROSŁAW C. Żywica rodzi się na pyle, wymiecionym z wnętrza wygasłych wulkanów, na którym wyrosły lasy. A człowiek jest uzupełnieniem krajobrazu, nosicielem historii której przedmioty i natura są jej świadkami. Tak sobie ten wiersz czytam:)

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97 @huzarc

I to są przestrzenie do interpretacji tej "wersowianki"...

 

Dziękuję bardzo za wszystkie ślady zainteresowania, pozdrawiam.