Historia edycji

@Berenika97  Pustka krucha jak porcelana wypełniona po brzegi wspomnieniami w duchowym azylu i akceptacji własnych uczuć. Piękny wiersz. Pozdrawiam serdecznie.

@Sylwester_Lasota cześć, witaj, chyba się poprawiłam od naszych pierwszych dyskusji, pozdrawiam w nowym roku.

@Berenika97 Dobra rada. Dziękuję.

Trolli wóz prowadzi los i mróz.        

w jego dłoniach ziemia wciąż pachnie tobą gdy podlewa suche pelargonie które nie wiedzą, że lato już minęło na stole leży łyżeczka z odciśniętym śladem ust - jakbyś tylko wyszła po chleb powietrze stoi nieruchome drży w nim twoje imię tak ciche, że kurz boi się osiadać co wieczór otwiera okno dla oddechu, którego brak i nasłuchuje kroków na pustych schodach mówi do siebie w liczbie mnogiej żeby cisza nie pomyślała, że wygrała żeby noc miała z kim zasnąć czasem słyszy dzwonek i zanim zrozumie, że to echo z radia uśmiecha się - tak, jak dawniej na parapecie rośnie mięta - nie zrywa jej - nie chce przerywać wzrostu niczego, co jeszcze ma odwagę żyć a kiedy zasypia ręka szuka twojej gładzi prześcieradło które już niczego nie pamięta