Zgłoś

Miasto zamarzło w nocy. Biała Królowa trzyma wszystko w garści. Ale oni nie grają w jej grę. Pięciu typów przejęło mój rewir - jakby zawsze tu byli. Na śniegu piszą swoje prawo - krzywo i krótko. Wolne duchy z cynicznymi pyskami. Wiedzą ile kosztuje przeżycie i komu wolno ufać. Nie chcą, żebym trzymała ich na smyczy. Złote klatki są dla ludzi, którzy wierzą w układy. Oni chcą jedzenia i dachu - czystej transakcji. Jestem im potrzebna jak alibi. Czułość? Śmieją się pod wąsami. Ich wzrok to przesłuchanie pod gołą żarówką - zimny, świdrujący, pełen żądań. Włamują się do mojej głowy bez wytrychu, wdrapują się po gzymsach duszy. Aż wreszcie wyciągają na światło to, co chowam najgłębiej - moje miauczące wyrzuty sumienia.

@M jak Malkontent  Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam. 

@M jak Malkontent  Serdecznie dziękuję! :)

@Simon Tracy Piękny utwór. Świetnie oddaje paradoks wielu artystów i nie tylko — pragnienie wsparcia i miłości splecione z nieodpartym pragnieniem samotności.  No i jeszcze to, jak ludzie zakochują się w cudzych słowach, a nie w człowieku jako osobie. Jakie to prawdziwe 

@M jak Malkontent  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :))