Historia edycji

(...) a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju 

I zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

ks. J. Twardowski.

Odtąd jesteś cały dla niej. Albo bądź pomalutku, jeśli wciąż nie umiesz.

Niczym kawa w kubku stawiana codziennie przed wschodem,

na kuchennym stole, przy zaśnieżonych oknach. Czujesz, jak ją budzi, ogrzewa.

I już cię nie ma. Tylko pusty kubek pragnie na nowo aromatu i ciepła,

drży jeszcze od dotyku jej dłoni.

A ona zmienia się w pierwszy pieszczotliwy promień

nad miastem.

Wystarczy ciebie dla niej na wszystkie poranki?

Gdy mówisz, że kochasz, pozwól i zaufaj,

niech teraz ona nie zapomni, że jesteś.

(...) a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju 

I zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

ks. J. Twardowski.

Odtąd jesteś cały dla niej. Albo bądź pomalutku, jeśli wciąż nie umiesz.

Niczym kawa w kubku stawiana codziennie przed wschodem,

na kuchennym stole, przy zaśnieżonych oknach. Czujesz, jak ją budzi, ogrzewa.

I już cię nie ma. Tylko pusty kubek pragnie na nowo aromatu i ciepła, drży jeszcze od dotyku jej dłoni.

A ona zmienia się w pierwszy pieszczotliwy promień

nad miastem.

Wystarczy ciebie dla niej na wszystkie poranki?

Gdy mówisz, że kochasz, pozwól i zaufaj,

niech teraz ona nie zapomni, że jesteś.

(...) a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju 

I zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

ks. J. Twardowski.

Teraz jesteś cały dla niej. Albo bądź pomalutku, jeśli wciąż nie umiesz.

Niczym kawa w kubku stawiana codziennie przed wschodem,

na kuchennym stole, przy zaśnieżonych oknach. Czujesz, jak ją budzi, ogrzewa.

I już cię nie ma. Tylko pusty kubek pragnie na nowo aromatu i ciepła, drży jeszcze od dotyku jej dłoni.

A ona zmienia się w pierwszy pieszczotliwy promień

nad miastem.

Wystarczy ciebie dla niej na wszystkie poranki?

Gdy mówisz, że kochasz, pozwól i zaufaj,

niech teraz ona nie zapomni, że jesteś.

(...) a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju 

I zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

ks. J. Twardowski.

Teraz jesteś cały dla niej. Albo bądź pomalutku, jeśli wciąż nie umiesz.

Niczym kawa w kubku stawiana codziennie przed wschodem,

na kuchennym stole, przy zaśnieżonych oknach. Czujesz, jak ją budzi, ogrzewa.

I już cię nie ma. Tylko pusty kubek pragnie na nowo aromatu i ciepła, drży jeszcze od dotyku jej dłoni.

A ona zmienia się w pierwszy pieszczotliwy promień nad miastem.

Wystarczy ciebie dla niej na wszystkie poranki?

Gdy mówisz, że kochasz, pozwól i zaufaj,

niech teraz ona nie zapomni, że jesteś.