Historia edycji

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania zaschnięte jezioro,
w rozlanych oczach.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności,
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze elektryzuje się
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego łzami dywanu.

Zanim cokolwiek zrobisz,
ja już wiem:
zrzucisz na mnie całe piekło,
jakie świat ci wyrządził.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze elektryzuje się
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego łzami dywanu.

Zanim cokolwiek zrobisz,
ja już wiem:
zrzucisz na mnie całe piekło,
jakie świat ci wyrządził.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze elektryzuje się
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego łzami dywanu.

Zanim cokolwiek zrobisz,
ja już wiem:
zrzucisz na mnie całe piekło,
jakie świat ci podarował.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze elektryzuje się
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego łzami dywanu.

Zanim cokolwiek powiesz,
ja już wiem:
zrzucisz na mnie całe piekło,
jakie świat ci podarował.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze elektryzuje się
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego łzami dywanu.

Zanim cokolwiek powiesz,
ja już wiem:
obwinisz mnie za całe piekło,
które ci wyrządzono.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze jest naelektryzowane
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego łzami dywanu.

Zanim cokolwiek powiesz,
ja już wiem:
obwinisz mnie za całe piekło,
które ci wyrządzono.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze jest naelektryzowane
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego od łez dywanu.

Zanim cokolwiek powiesz,
ja już wiem:
obwinisz mnie za całe piekło,
które ci wyrządzono.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze jest naelektryzowane
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz mnie niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego od łez dywanu.

Zanim cokolwiek powiesz,
ja już wiem:
obwinisz mnie za całe piekło,
które ci wyrządzono.

Pogranicze

Pustka na ekranie telewizora,
biały szum przenika przez głowę —
może zobaczysz w nim swoje odbicie.

Niesamowite, jak dobrze
przysłania morze w oczach,
z którego wodę już dawno wylano.

Łza szczęścia spływa po policzku —
świąteczny sztorm nareszcie odszedł.
Tlen trafił do moich płuc.

Dość rozgrzeszania samotności, 
wysokoprocentowym śniegiem,
gdyż ktoś zostawił litry mojej krwi
w cudzym aneksie kuchennym.

Powietrze jest naelektryzowane
przyszłym tajfunem noworocznym.
Napięcie skacze między krzesłami.

Wspierasz mnie niezmiennie,
posuwając się bliżej pogranicza
zapleśniałego od łez dywanu.

Zanim cokolwiek powiesz,
ja już wiem:
obwinisz mnie za całe piekło,
które ci wyrządzono.