Rzeszów, moje miasto - rozdział trzeci

[Corleone 11]

   - Gdybyś był chociaż mniej wytrwały... - powtórzyłam po kilku przepłakanych chwilach. - Ale jesteś, jaki jesteś! A jaka jestem ja? - zadałam sobie ni stąd ni zowąd właśnie to pytanie. -  No jaka? No? Chyba przestaję podobać się sama sobie... - zdążyłam mruknąć, nim sen mnie zmorzył. 

   W nocy przyśniła mi się rozmowa z nim. A dokładniej ta jej część, która w rzeczywistości się nie odbyła. 

   - Naprawdę zostawiłbyś mnie? - spytałam roztrzęsiona, po czym chwyciłam go za dłonie i ścisnęłam je mocno. - Mógłbyś mnie zostawiłbyś?! - powtórzyłam głośniej. Dużo głośniej. Tak głośno, jak chciałam. 

   - Rozważyłem to - w treść snu wtrąciło się pierwsze ze rzeczywiście wypowiedzianych zdań. - Ale  skrzywdziłbym cię, wycofując się z danego ci słowa. Więc - nie - ma - opcji, bo nie mógłbym! - senne wyobrażenie mojego mężczyzny dodało zdanie drugie z realnie wygłoszonych. - Chociaż może powinienem - kontynuowało twardszym tonem - bo przy naszym drugim początku postawiłem ci warunek. Pamiętasz, jaki. A ty co zrobiłaś? Nadużyłaś mojego zaufania i mojej cierpliwości, a mimo to nadal spodziewasz się trwania przy tobie. 

   - A i owszem, spodziewam się - senny obraz mnie samej odpowiedział analogicznemu wyobrażeniu mojego mężczyzny. - Spodziewam się jeszcze więcej: nadal zaufania i nadal cierpliwości. Mimo, że cię zawiodłam. Bo... - urwałam na chwilę, gdy senna wersja mojego em spojrzała znacząco. Jednak ciągnęłam dalej:

   - Bo zasługuję na nie, a ty dałeś mi słowo. 

   - Zasługujesz, to prawda - senny em odparł bynajmniej sennie. - I zgadza się: dałem ci je. Ale czy powinienem go dotrzymać? Postąpić w tej sytuacji zgodnie z zapewnieniem? A może właściwe byłoby zdecydować wbrew sobie? Może na tym wyszedłbym lepiej? 

   Uśmiechnęłam się. 

   - Może, może - odpowiedziałam. - Ale wiesz, że nie wyszedłbyś na tym lepiej, bo nie byłby to właściwy krok. 

   - Nie byłby? - mój śniony facet spojrzał sennym spojrzeniem. - Bo?

   - Bo jestem właściwą dla ciebie kobietą. A ty właściwym dla mnie mężczyzną. Tylko... 

   - Tylko? - em popatrzył po raz kolejny. Trzeci. Tym razem pytająco. 

   - Tylko daj mi czas. To dla mnie ważne.

 

   Rzeszów, 29. Grudnia 2025

 

   

   

Edytowane 30 Grudnia 2025 przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)

[Kwiatuszek]

@Corleone 11 Jak nauczyć się tak pisać dialogi? Ciekawe to opowiadanie. Przeczytałam z przyjemnością. Pozdrawiam Cię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Corleone 11]

@Kwiatuszek

   Trudno mi odpowiedzieć na Twoje pytanie, gdyż nie uczyłem się ich pisać. Ale miło mi cieszyć się Twoim literackim uznaniem

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

   Pozdrawiam Cię serdecznie. 

[Somalija]

@Corleone 11 Znam to uczucie... 

[Corleone 11]

@Somalija

   Wiem, a jakże. 

   Dobrej nocy. 

   

Edytowane 7 Lutego przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)