Poczekalnia

[Gość vioara stelelor]

Zawsze zbyt późno gdzieś przychodzę. Latarnia dławi się od światła.

Przynoszę moje śmieszne słowa i karmię nimi obce gniazda.

 

Dawne ogniska wciąż się jarzą, nie pozwalają mi wejść dalej,

niż do zacisza wiatrołapu, gdzie tylko letarg zerka na mnie.

 

Wpatrzony w ślady innych cieni, które tu przecież są u siebie;

słyszę ich głosy, gdy gorąco pragną się splatać z twoim śmiechem.

 

Zawsze rozumiem, zawsze czekam, z niewidzialnością pogodzony,

bo może jeszcze, może kiedyś - ktoś szerzej jasne drzwi otworzy.

 

A to co moje, deszczem spływa, jak mgliste krople - z drzew bezlistnych,

a to co daję - na stracenie - skrzętnie upycha noc w klepsydry.

 

Byłem pomyłką od początku, będę pomyłką aż do końca,

zawsze zbyt późno gdzieś przychodzę, 

by odbić blask

cudzego

ognia.

 

 

Edytowane 22 Grudnia 2025 przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@tie-break

Bardzo poruszający wiersz o byciu w zawieszeniu, w oczekiwaniu, niby blisko cudzego ciepła, ale jakby zawsze odrobinę za późno, za szybą. Puenta jest pięknie skromna i boli dokładnie tyle, ile trzeba.

[KOBIETA]

@tie-break

 

zawsze zbyt późno…wpatrzony w innych, wyrozumiały  :(

w oczekiwaniu i odbitym blasku :(((

 

piękny, poruszający wiersz.! 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Mnie też się zdarza.

[Gość vioara stelelor]

@huzarcDziękuję, dokładnie o to mi chodziło :)

@KOBIETA  Czasem tak jest, dziękuję :)

@Rafael MariusWitaj w klubie :)

 

[hania kluseczka]

@tie-break piękny,  ale smutny bardzo, o takim życiu peelka, jakby ciągle w przedpokoju :) 

[Robert Witold Gorzkowski]

@tie-break po prostu świetny

„skrzętnie upycha noc w klepsydry.

 

Byłem pomyłką od początku, będę pomyłką aż do końca,

zawsze zbyt późno gdzieś przychodzę, 

by odbić blask

cudzego

ognia.”

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.