Mutacja wyłączności

[Amber]

Olbrzymie domy
o wielkich oknach,
jak kamienne bryły.
Garaże zdać by się mogło ... Na autostrady gotowe.

Wieje od nich niezimowy chłód.
To jest anestezja ślepej ulicy o wielkich aspiracjach.
Sceneria nasycona arogancją dobytku
o drapieżnym efekcie oderwania od całości.

Jeszcze rok wcześniej niczego tutaj nie było...
wyrosły jak grzyby po deszczu przez zaskoczenie.
Dam sobie głowę uciąć, że stoją pustką,
którą przekażą w genach.

 

[Gosława]

@Amber oj naoglądam się tych domów i bloków ze szkła i stali 

Naoglądam 

A mnie się marzy drewniana chata gdzieś po środku niczego 

Może nie na co dzień ale żeby odpocząć 

Fajny wiersz super oddaje ten chłód nowych czasów 

Pozdrawiam Bursztynowa dziewczyno

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Amber]

@Gosława  Reniu, podzielam Twoje zdanie o marzeniu, spokojnego miejsca i najlepiej w spokojnych czasach. Pozdrawiam serdecznie.

[Rafael Marius]

@Amber

 

Tak zwana dzika deweloperka.

Budowanie pod inwestowanie, hotele lub sypialnie.
A dla ludzi dalej nic nie ma.

[Amber]

@Rafael Marius Tak nam się zapowiada przyszłość bez przyszłości. Pozdrawiam.

[violetta]

@Amber taka wizja, szklane domy już były opisywane w książce:)

[Amber]

@violetta 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... teraz je przerabiamy w praktyce. Pozdrawiam.

[violetta]

@Amber to nie tylko w domach, to się dzieje też w pracy.

[Berenika97]

@Amber To mocny, gorzki wiersz o chaotycznej zabudowie i pustce pod pozorami luksusu. Czuje się specyficzny rodzaj smutku współczesnej przestrzeni – tych osiedli, które wyrastają nagle, bez korzeni, bez historii.

Koniec boli - „stoją pustką, którą przekażą w genach" – to już nie jest tylko krytyka architektury, to diagnoza czegoś głębszego. Tego, że można mieszkać w wielkim domu i być wewnętrznie pustym.

[Amber]

@Berenika97 Dziękuję pięknie za czytanie i analizę, Pozdrawiam serdecznie.

[Tectosmith]

@Amber Poruszył mnie obraz nowych domów, które rosną szybko, jakby bez przeszłości — zimnych, odciętych, bardziej monumentalnych niż zamieszkałych.
Ta ‘anestezja ślepej ulicy’ bardzo trafnie oddaje atmosferę miejsc, które mają aspiracje, ale nie mają jeszcze duszy.
A końcówka o pustce przekazywanej dalej jest szczególnie mocna — jakby te budynki zaczynały żyć własną, niepokojącą genealogią. 
Pozdrawiam serdecznie. 

[Amber]

@Tectosmith „Budynki zaczynały żyć własną, niepokojącą genealogią” to spojrzenie jest wskazówką na przyszłość, której prawdopodobieństwo jest bardzo realne. Dziękuję za czytanie i pozdrawiam serdecznie.