Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kopacze

Król Artur
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Król Artur

Król Artur

Opublikowano
Opublikowano

Raz w świecie, gdzie stałość nic już nie znaczy,

Kopało kamienie dwoje kopaczy.

Pierwszy - rozrzutnik; wzrok ma rozbiegany,

Gdzie spojrzy tam ciśnie szpadel posrebrzany.

Nim skończy dobędzie kilof ze złota,

Bo ciągnie go obok nowa robota.

Ledwie zaczął, już biegnie, bo widzi w oddali

Miejsce, gdzie nie wbił jeszcze żadnej stali.

Drugi w jedno miejsce przychodzi co rano

I bije w ziemię łopatą drewnianą,

Więc rzecze raz doń rozrzutny kolega:

,,Czemu w miejscu pan siedzi i nic pan nie biega?

Czy nie pora się pozbyć tej starej łopaty?

Patrz pan jak u mnie arsenał bogaty!

A od skarbów się zaraz nie zamkną drzwiczki!"

,,Pan tak zmieniasz i masz pan jedynie kamyczki."

Usłyszał rozrzutny i ruszył z powrotem

W świeżutkie miejsce ładować młotem.

Znów znalazł, radość, tryumfu krzyki

I rzuca głaz nowy na inne kamyki,

By ruszyć znów szukać ku uciesze wzroku.

Drugi zaś nawet nie zrobił kroku,

Nie zmienił miejsca, ni łopaciny,

Kopał i wykopał. Ten kamień. Jedyny.

06.08.2023

5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Stukacz
      wiosenny sen

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...
    • Stukacz
      Obęd

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do piosenki:     Odchodzę – może kiedyś wspomnę Że nie było jak chciałem – trudno Wiem, że nigdy nie zapomnę Z Tobą nie było mi nudno   Zbyt dużo dzieli – różne nasze światy Zbyt dużo zgrzytów pomiędzy nami Wiersz na koniec. A kwiaty? Z pocałunkami…   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – bez szczypty żalu Bez złudzeń, bez cierpienia Odchodzę od Ciebie pomału Bez duszy swędzenia   A rozkosz, spotkania nasze? Już nie dumam nad nimi I strumień ciszy w sobie gaszę Złudzeniami czyimi?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – sam łóżko zaścielam Tam gdzie nie ma już Ciebie Sen w zagęszczeniu powielam I zasypiam jak księżyc na niebie   Rano budzę się drżący i cichy Bez śpiewu, zapachu Twojego Zostały jeszcze rozrzucone ciuchy Nie sprzątam ich – dlaczego?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Myślami od Ciebie odchodzę Na nic więcej się nie zgodzę
    • obywatel
      jeszcze raz lustereczko czyli poeta w krzywym zwierciadle

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Berenika97nie zawsze jest to pleonazm czyli fakt autentyczny, akuratny wydał mi się taki zestaw sceny, chcąc prastarymi dywagacjami o poetach poprowadzić wraz z AI porównawcze teksty. Jakoś nikt nie zwrócił uwagi na dwie wersje, a bardziej na scenę i aktorów. Nie mam żadnego stosunku do tego czy rzeczywiście jest to prawda, zresztą ona zawsze leży po środku. Osobiście ciekawe wnioski dla mnie wynikają z tego faktu. Autentyczne bo widz bierze w nich udział. Dziękuję i pozdrawiam. 
    • .KOBIETA.
      KOBIETA - LECZ NIE TA

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @LessLove   z dedykacją dla mnie ?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        dlaczego Ty mi to robisz @LessLove ? Wiadomo, że nie dla Ciebie :) nie dałbyś sobie ze mną rady ! Będę płakać !
    • UtratabezStraty
      Przygoda z moją idealną żoną (Przygoda idealnej kobiety) X

      Przez UtratabezStraty · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski, chyba już drugi raz polubiłeś jeden z odcinków "Przygody z moją idealną żoną", ale jeszcze nie komentowałeś tego cyklu opowiadań. Czy mogę zatem zapytać, co ci się podoba w tej historii?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...