Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Słowa pozostawione na trawie

Adam Zębala
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Zębala

Adam Zębala

Opublikowano
Opublikowano

Porozrzucane części Twojego życia 

mężczyzna chodzi i dla Ciebie zbiera 

rozłożył na trawie i układa w całość. 

 

W zimny i deszczowy dzień 

moknąc pracuje dla Ciebie 

nie pytasz nawet dlaczego to robi.

 

Pożółkłe liście drzew 

pytają jak daleko zamierzasz iść 

nic nie odpowiadasz żyjąc w bałaganie.

 

Nie dokończony obraz autor zostawił

zaczął malować kolejny i oba zostawił 

następny też zacznie i żadnego nie skończy.

 

Wybudowano halę długą i pustą

tylko echo w niej słychać

zamieszkasz w niej bo też jesteś pusta. 

 

Rzucisz w stronę tłumu parę monet 

lecz wrócą z powrotem lud nie chce 

pieniędzy brzmiących i błyszczących. 

 

Ktoś myśli o Tobie w ukryciu

nie znasz go bo jest skromnym 

pogrążonym w marzeniach. 

 

Odrzucasz zamożnych i odpychasz mądrych 

każdy oferuje dużo

lecz nie wiesz właściwie czego chcesz.

 

Nie warty uwagi niech sobie idzie 

pomarzy to jemu wystarczy 

kocha i życie za Ciebie układa.

 

3
  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Na jednej granicy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @FaLcorN   "Splot dłoni jak brama do nieba" - to piękne! Wiersz ma w sobie coś z modlitwy i czegoś z kołysanki jednocześnie. Bliskość opisujesz przez jej smak. Pysznie słodkie! :)
    • Berenika97
      Strażnica praojca

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Czytałam jakby to było  budowanie świata z  własną kosmogonią, mitologią - z  muzą zamiast matki i demonem starszym niż czas. I ta niesamowita pueta!  Bardzo mi się spodobało. :) 
    • Aleksander Hoorn
      A ja tęsknię…

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @.KOBIETA. Jest to bardzo emocjonalny wiersz, oparty na motywie suszy, która staje się symbolem tęsknoty oraz deprywacji. Pole leksykalne utworu skoncentrowane jest wokół obrazów wskazujących na brak wody: lepka ślina, prażone ziarenka spękane usta, odwodnione ciało, nienasycona (...) ziemia która tęskni za deszczem. Doznania cielesne (pierwsza strofa) zharmonizowane zostały z metaforą pustyni, która jest reprezentacją uczuciowego krajobrazu osoby mówiącej w wierszu. Nie jest to przenośnia wybitnie nowatorska, lecz tekst ma swoje zalety. Udały Ci się te "prażone ziarenka", odzwierciedlające mocne przeżywanie, smakowanie emocji do końca, co jest niezbędne aby się od niej ostatecznie uwolnić. "Tęskni" w ostatniej linijce -> do zastąpienia innym czasownikiem (wyeliminuj powtórzenie, które w mojej ocenie nie pełni żadnej istotnej roli w tekście).   AH  
    • APM
      Podglądam

      Przez APM · Opublikowano

      @Berenika97 Dziękuje ci za Twe słowa, zachęcają do obserwacji, zatrzymania, pisania...
    • Leszczym
      Osobiście

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Berenika97 Bereniko 97 ja prowadzę grę intelektualną. Wszystko zależy od chwili. I od tego którą nogą aktualnie wstanę z łóżka. Prowadzę szybkie, spontaniczne bardzo, często chwilowe, czasem rozemocjonowane i rozchwiane gry pisarskie przeróżne. Ja nie bardzo bym chciał uchodzić za gościa z którym wszystko wiadomo i na tacy. Prowadzę tutaj grę zaskocz mnie w 10 sekund. No, w każdym razie staram się tak robić. Znajdę dzisiaj 10 sekund zaskoczenia w moim przekonaniu jestem górą, nie znajdę przegrałem. Chodzi tylko o nowy myk, choć wracam z przyjemnością do poprzednich.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...