Dlaczego

[Maksymilian Bron]

Na moich ostatnich noszach

zrozumiałem,

że moje medytacje

i to, co dzieje się z mym ciałem,

jest tak zwanym życiem,

które łączy znak równości,

a nie podziału

Życiem, które wiąże

płacz przy granicy

z bogatym pasożytem

trzymającym racicę na szlabanie,

plastry miodu,

które błyszczą się na szczycie neem

z zapachem malinowej plaży

przy szwedzkim stole

naszych opowieści,

w które wierzymy,

wymyślamy,

aby przybrać

nową warstwę na popękaną skórę,

jakby rdzawy ślad robił różnicę

od innych gwoździ,

którymi dzielimy się nawzajem,

po których budzimy się

na ostatnich noszach

i wtedy obiecujemy,

że pielgrzymować

zresztą ludzkości

pod neem będziemy,

ale równie szybko,

jak tylko antybiotyk

przestaje w nas tlić,

bierzemy kolejny rylec,

by tworzyć kolejne nosze

dla stworzeń obcej krwi,

 

bo głupota polega

na posiadaniu racji

przy szwedzkim stole,

przy którym pojedyncze szczęście

maluje innych rdzą

w życia kole