nieliryczny pierwiastek chemiczny

[MIROSŁAW C.]

 

krzesło toaletowe

od brzegu do brzegu ust

ze śliną w kącie

przyziemność

 

spalona słońcem

dusza 

niczym soczysta zieleń

ciąży na ramieniu 

w pąsowym kolorze nieba

 

sny o brzasku

ukryte w moich oczach

jak białe kwiaty magnolii 

wśród pierścieni

z pyłu i lodu

 

zroszone posoką 

pierwiastki życia

łączą się 

 

w ciszy

 

 

 

[Berenika97]

@MIROSŁAW C. To intrygujący wiersz, który operuje bardzo kontrastowymi obrazami - od przyziemności i cielesności do kosmicznych, niemal transcendentnych wizji. To wiersz, który prowokuje pytania - co samo w sobie jest wartością.

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97 @KOBIETA

Cieszę się, że zawiła treść,

pozwala obserwować

obiekty głębokiego nieba :)

 

Dziękuję bardzo za wszystkie ślady zainteresowania, pozdrawiam. 

 

 

[Nata_Kruk]

Mirek... bo cisza, naprawdę bardzo dużo może... tam gada całe "ja".. każdego...

Pierwszy wers czytałam trzy razy... :) niecodzienne porównanie... ale ... w kącie przyziemność.. sprowadza na ziemię.

[MIROSŁAW C.]

@Nata_Kruk

Przy pierwszym wersie, osoby po chemioterapii mogłyby coś więcej...

Ja opisuję to, ze zwidu i słuchu.

 

Dziękuję za komentarz, pozdrawiam. 

[Tectosmith]

@MIROSŁAW C. Wyraziste zestawienia — od przyziemności po niemal kosmiczne obrazy — tworzą tu ciekawy kontrastowy rytm. Podoba mi się przejście od ‘krzesła toaletowego’ do magnolii i pierścieni z pyłu; nadaje to wierszowi nieoczywistą, nielinearną głębię. 
Pozdrawiam serdecznie. 

[MIROSŁAW C.]

@Tectosmith

Nieoczywistość to szept w kosmicznym szumie...

Dziękuję, pozdrawiam.