Historia edycji

@KapiriniaDziękuję za piękny komentarz Kapirinia. Tak, róże - zwłaszcza te czerwone- to zdecydowanie moje ulubione kwiaty. A z tym tytułem książęczym to oczywiście metafora ;) tak trochę sobie dworuję ;) - odrobina ułańskiej fantazji nie zaszkodzi ;) :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

@andrew Za szybko za bylejak bez autorytetów   tak bardzo zmienił się  Świat czy my „osłabliśmy” nie wiem? czy wiedzieć chwilami chcę   Już nie szukamy się w chmurach ,  jeszcze odpowiadamy przecież… czujemy sercem   coś chciejmy zostawić po sobie nie tylko głuchy śmiech pokoleń Żyjemy piszmy więcej….   z pozdrowieniem z Wrocławia

@lena2_  dziękuję :)

@Kapirinia  - świątynia dumania i zadumy – miejsce, gdzie pamięć (bohaterów?) splata się z osobistym wspomnieniem.

@Maciej Szwengielski Tak, proszę Pana, ale nie. Może niezbyt jasno się wyraziłem, ale jaśniej nie potrafię ;) Dygresyjnie tylko nadpiszę, że nieprawdą jest, że gdyby nie istniały zasada antropiczna i stała Plancka, to nie byłoby Wszechświata. Byłby. Jeszcze 200 lat temu tych opisów nie było, ale świat miał się dobrze.  A teraz clou. Otóż pisze Pan "Człowiek /.../ musi znaleźć odpowiedź na dręczące jego pytanie: po co istnieje". Nie, niczego nie musi. Do życia powołują nas rodzice, poprzez akt miłości. Po co? A bo pragną mieć potomstwo. Piszę z autopsji. Jakie pytania dręczą bobaska? Przede wszystkim gdzie jest cycuszek. Czyli owo pytanie "po co żyje", pojawić się może o wiele później. Może, ale nie musi. Dla mnie np. pytanie "po co" jest sztuczne i pozbawione sensu. Tak samo jak problem liczby diabłów na główce szpilki. Oczywiście zastanawiać się można nad tym "po co żyć", ale, no właśnie, po co? No chyba, że komuś to sprawia przyjemność. I kończąc, zapewniam Pana, że w naszej cywilizacji są miliony problemów, których rozwiązanie dałoby ludzkości o wiele więcej korzyści, niż odpowiedź na Pańskie pytanie "po co żyć?".